at-Tawhed

Lazimul Mezheb Leyse Bi Mezheb Kaidesi

2012-02-05T12:19:00.001+01:00

Lazimul Mezheb Leyse Bi Mezheb Kaidesi

"Lazimul mezheb leyse bi mezheb" kaidesi tekfirle alakalı en önemli meselelerden bir tanesidir. Bu kaide de kısaca anlatılmak istenen şudur:

Bir sözün gerektirdiği o sözün bizzat kendisi değildir. Bu çok hassas ve önemli bir konudur. Yani bir kişinin söylediği söz küfre varıyorsa kişi bununla küfrü kastedmese bile tekfir edilir mi? Yoksa kastımı araştırılır? Ulemanın çoğunluğu lazimul mezheble kişinin tekfir edilmeyeceği görüşündedir. Bid'at ehli fırkanın bir çoğunun görüşleri Allah'ın isim ve sıfatlarını iptal manasına gelmektedir. Ancak selef bu kaide gereği bu fırkaları tekfir etmemiştir. Şimdi onlardan bu konuyla alakalı görüşlerini nakledelim:

Şatıbi, “el-İtisam” isimli kitabında şöyle der: “Âlimlerden duyduğumuza göre muhakkik usül ehlinin mezhebi şudur: ‘Lazimul mezheble meydana gelen küfür, kişinin zahiri hali ile meydana gelen küfür gibi değildir.’ Nasıl olsun ki! Kâfir bile o meali şiddetle inkâr etmekte ve kendisini bunun ile sorumlu tutan muhaliflerini reddetmektedir. Söylediğinin gerektirdiği mananın küfür olduğu kendisine açıklandığı zaman, hiçbir şekilde bu manayı kabul etmez.” (el-İtisam, 2/292)

Yine şöyle der: “Alimlerimizin kabul ettiği ve muhakkik alimlere dayandırdıkları görüş şudur: Mezhebin gerektirdiği, bizzat mezhep değildir. Bu nedenledir ki kişiye sözünün gerektirdiği mana açıklandığında kesin olarak bunu reddeder.” (el-İtisam, 2/292)

Şevkani şöyle der: “Bir şeyin gerektirdiği ile tekfir etmek, en büyük yanlışlardandır. Dinini tehlikeye atmak isteyen kişi, böyle bir yönteme başvurması halinde, kendi nefsinin cinayetini işlemiş olur.” (es-Seylu’l-Cerrar, 4/580)

Sehavi, üstadı İbn-i Hacer’in şu görüşünü nakletmektedir: “Sözü açık küfür olan veya söylediği sözün gerektirdiği mananın küfür olduğu kendisine açıklandığında, bu manayı kabul eden kişi hakkında küfür ile hükmedilir. Ancak sözünün gerektirdiği manayı kabul etmeyip reddeden kişi hakkında, sözünün gerektirdiği mana küfür de olsa, küfrüne hükmedilmez.” (es-Sehavi, Fethu’l-Muğis, 1/334)

İbn-i Hazm şöyle der: “İnsanları sözlerinin te’vili ile yani sözlerinin gerektirdiği dolaylı manalar ile tekfir etmek yanlıştır. Çünkü bu, hasıma yapılan bir iftira ve söylemediğini ona söyletmek kabilindendir. Tehlikeli bir manaya gelebilecek sözü söylemiş bile olsa çelişkili bir durum meydana gelmiş olur. Çelişkili olan ve açık olmayan şey ise küfür değildir. Aksine, kişinin bu çelişkiyi kabul etmesi kendisi açısından iyidir. Çünkü küfürden kaçmış olur. Dolayısıyla doğru olan, kişinin ancak sözünün zahiri ile ve ifade ettiği açık akidesine binaen tekfir olunacağıdır. Kötü olan akidesini sözleri ile güzelleştirmeye çalışmasının kişiye bir faydası olmaz. Ancak o kişi hakkında verilen hüküm, o sözlere binaen olur.” (el-Fasl, 3/294)

Kadı Iyad, Allahu Teala`nın bazı sıfatlarını bilmeyen kişilerin durumu konusunda alimlerin görüşlerini naklettikten sonra şöyle der: “Mükellefin dolaylı olarak (meal yolu ile) tekfir edilebileceği görüşünü benimseyenler, Allahu Teala’nın sıfatlarından birini yok sayıp, sadece o sıfatın gerektirdiği vasfı kabul ederek “Alimdir, ama ilmi yoktur. Konuşur, ama kelamı yoktur” gibi Mutezile mezhebinin söylediğine benzer sözler söyleyen kişinin kafir olacağını çünkü ilim sıfatının yok sayılmasının, alimlik vasfının da yok sayılmasını gerektirdiğini ve ancak ilmi olan kişiye alim denilebileceğini belirtirler. Dolayısıyla bu görüşü benimseyenlere göre bu kişi, sözlerinin gerektirdiği manayı da açıkça söylemiş gibidir. Müşebbihe, Kaderiyye ve diğerlerinin söyledikleri hakkında, onların yanındaki kural budur. Kişinin, sözlerinin gerektirdiği ile sorumlu tutulmayacağını söyleyenler ise, Allahu Teala’nın sıfatları hakkında yukarıda aktardığımız sözü söyleyen kişiyi tekfir etmezler. Çünkü Allahu Teala’nın sıfatları hakkında bu tür sözler söyleyenlere, sözlerinin ne tür manalara vardığı bildirildiğinde; “Biz Allahu Teala’nın alim olmadığını söylemiyoruz ve sözlerimizin gerektirdiği o manaları da kabul etmiyoruz. Aksine biz de sizin gibi, Allahu Teala’nın alim olmadığını söylemenin küfür olduğuna ve kendi usulümüze göre sözlerimizin bu tür manalara varmadığına inanıyoruz” derler. Bu iki anlayıştan dolayı kişileri tekfir etmede insanlar ihtilaf etmişlerdir. Bunu anlarsak, bu konuda insanların ihtilaf etmesine yol açan şeyi de anlamış oluruz. Doğru olan ise, sözlerinin gerektirdiği ile insanları tekfir etmemek, haklarında hüsran hükmünü vermemek, kısas, miras, nikah, diyet, namazlarının kılınması, Müslüman mezarlığına defnedilmesi ve buna benzer diğer muamelelerde onları Müslüman olarak saymaktır. Ancak Allahu Teala’nın sıfatları hakkında bu tür sözler söyleyenler şiddetle te’dip edilir ve bid’atlarından dönmeleri için ağır cezalara çarptırılır." (eş-Şifa, 2/293-295)

İbn Teymiye’ye, “Mezhebin gerektirdiği, bizzat mezhep midir?” diye sorulması üzerine şöyle cevap vermiştir: “Şüphesiz kişinin mezhebinin gerektirdikleri, o kişi bunları yerine getirip kabullenmedikçe mezhep değildir. Kişi bunları inkar ve red etmiş ise, bu mezhebinin gerektirdiği bu dolaylı sonuçlar ile kendisini sorumlu tutmak yalan ve iftira olur. Söylediğinin veya yaptığının gerektirdiği dolaylı sonuç ve manaları kabul etmiyor ve uygulamıyor ise, bu kişi çelişkiye düşmüş olur. Ancak bu kişi çelişkiye düşmüş olmasına rağmen, sözlerinin gerektirdiği dolaylı sonuçlardan olan küfür ve küfür ihtimali olan şeyleri kabullenmeyebilir. Bazıları birtakım sözler söylemekte ve kendisinin bu sözlerin gerektirdiği dolaylı sonuçlara iltizam etmediğini bildiği halde, söylediği bu sözün bu sonuçlara iltizam ettiğini bilmemektedir. Mezhebin gerektirdiği, bizzat mezhep olmuş olsaydı, Allahu Teala’nın istiva veya başka sıfatları hakkında, bu sıfatların hakikat değil, mecaz olduğunu söyleyenlerin tümünün kafir olması gerekirdi. Çünkü bu sözün gerektirdiği dolaylı olan sonuç, bu sıfatlardan hiçbirinin hakikat olmamasını gerektirir. Ancak bilmekteyiz ki bu sözü söyleyenlerin çoğu, söylediklerinin gerektirdiğini bilmemekte ve hatta bazıları hakikatin, yaratılmışların hakikatlerinden başka bir şey olmadığını tevehhüm etmektedir. Bunlar hakikat ve mecaz tanımları hakkında cahildirler ve yaptıkları bu tanımlar dile ve şeriata iftira niteliğindedir.” (Mecmuul Fetava: 20/121)

İbn Teymiye başka bir yerde de şöyle der: “İnsanın söylediği sözün gerektirdiği dolaylı sonuç iki türlüdür: Birincisi; doğru olan sözün gerektirdiğidir ki kişinin buna iltizam etmesi gerekir. Çünkü doğrunun gerektirdiği de doğrudur. Açığa kavuşturulduğunda onu kabullenmekten imtina etmeyeceği halinden anlaşılıyorsa, sözünün gerektirdiğini kişiye izafe etmek caizdir.

İkincisi ise, kişinin doğru olmayan sözünün gerektirdiğidir ki böyle bir sözün gerektirdiği ile kişiyi sorumlu tutmak gerekmez. Çünkü böyle bir durumda olsa olsa kendi içinde çelişkiye düşmüş olur. Peygamberler dışında her alimin çelişkiye düşebileceği sabittir. Açığa kavuşturulduğunda kişinin onu kabullenmekten imtina etmeyeceği halinden anlaşılıyorsa, sözünün gerektirdiği kişiye izafe edilebilir. Ancak sözünün fasit olduğu kendisinde açık hale geldiğinde ona iltizam etmeyeceği belli olan kişiye, onu izafe etmek caiz olmaz. Çünkü böyle bir durumda kişi, kendisinin sorumlu tutulacağı bir sözü söylemiş olmasına rağmen, bu sözün fasit olduğundan ve gerektirdiği sonuçlardan habersizdir.

Bu açıklama insanların, mezhebin gerektirdiğinin, bizzat mezhep olup olmadığı konusundaki ihtilafıdır. Bu ihtilaf, bunlardan birisi üzerinde karar kılmalarından daha iyidir. Böylece söylediği açığa kavuşturulduktan sonra, sözünün gerektirdiği sonuçlardan razı olan kişiye bu sonuçlar izafe edilir. Ancak bu sonuçlardan razı değil ise, çelişkiye düşmüş olsa bile, bunlar o kişiye izafe edilmez.” (Mecmuul Fetava: 29/25-26)

Yine İbn Teymiyye şöyle demiştir: "Bu nedenle Cehmiyye, Hululiyye ve Allahu Teala’nın Arş’ın üzerinde olduğunu kabul etmeyenlere şunu söylüyordum: ‘Ben size, bu iddianızda muvafakat edersem kafir olurum. Çünkü söylediğinizin küfür olduğunu biliyorum. Ancak bana göre siz tekfir edilmezsiniz, çünkü cahilsiniz.” (Ahmed bin İbrahim bin İsa, bunu ondan, İbnu’l-Kayyim’in Nuniyye Kasidesi'ne yaptığı şerhinde nakleder 2/409-410)

İbni Teymiye’nin burada Hululiye ile kasdettiği kişiler Allahın arşta olduğunu inkar veya tevil edenlerdir. Çünkü Allah'ın semavatın üstünde olduğunu inkar eden herkes aslında Hululiyeden sayılır. Çünkü savunduğu bu şey onu Allahın her yerde olduğunu savunan ittihad ve hulul inancına götürecektir. Ancak şu da bir gerçektir ki bu kişilerin mezhebinin neticesi hulule varmakla beraber bunlara hulul inancı arzedildiği zaman derhal bunu reddediyorsa ona “sen hululcusun” denmez. Keza bazı kişiler vardır ki onlara Allah nerededir diye sorulduğunda hemen Allah size şahdamarından daha yakındır vb. ayetleri okurlar. Ancak onlara “sana göre Allah senin şahdamarında mı ikamet etmektedir” diye sorulduğunda bunu derhal “haşa onu kasdetmiyorum, İlmiyle beraber olmasını kasdediyorum” diyerek reddederler. Bu tarz kişilerin sözleri zahiren hululdur ancak hakikatte bunu reddederler veyahut da reddetmiş gibi görünürler.

İbn Teymiye’nin öğrencisi olan İbn Kayyim, “el-Kafiye” isimli kasidesinde şöyle der:

“Mananın gerektirdiği, onun bunları gerektirdiğini bilen için bağlayıcı olur.

Bunun dışında kişiye bunlar izafe edilemez ve bunun ona açıklanması gerekir.

Sözün gerektirdiği, kişi tarafından bilinmeyebilir veya kişi onu kesin olarak biliyor da olabilir.

Ancak unutkan ve dalgın olduğu için bu sonuçların bağlayıcılığını unutmuş olabilir.

Bu nedenle alimlerin mezhebinin gerektirdikleri, delil olmadan mezhep değildir.”

Hanefilerden Aliyyu'l Kari (Fıkhu'l-Ekber Şerhi) adlı eserinde şöyle demektedir: “Sonra bil ki, bir kimse itikat etmese de mânasını bilerek küfür kelimesini konuşursa, fakat bu kelime kendisinden zorlama olmaksızın isteği dahilinde çıkarsa bazılarınca tercih edilen görüşe göre, küfrüne hükmedilir. Çünkü iman tasdik ve ikrarın tamamına denir. Küfür kelimesini söylediği için inkâr sebebiyle ikrar da değişmiş olur. Fakat bir kelimeyi konuşup bu kelimenin küfrü gerektirdiğini bilmezse, Kadıhan Fetvası'nda bu meselede tercihsiz ihtilâf zikredilmiştir. Şöyle denilmiştir: Bir görüşe göre, bu sözü söyleyen bilmeme özrü sebebiyle kâfir olmaz. Başka bir görüşe göre ise bilmese de bu söz ile kâfir olur. Ben derim ki en doğrusu birinci görüştür. Ancak bu mesele bilinmesi zarurî olan dini bir mesele ise o zaman bilmemek sebebiyle özürlü kabul edilmez, tekfir edilir.”

Aliyyu'l Kari’nin bahsettiği mesele “lazimul mezheble tekfir” meselesidir yani kişinin kasdı o olmasa bile sözünün içeriği küfür anlamına geliyorsa tekfiri caiz midir, değil midir konusudur.

Benim bu konuda nakledeceklerim bu kadardır. Bu konu iyi anlaşıldığında tekfirle alakalı çok önemli bir kaide anlaşılmış olur.

İlim Allah'ındır.

Müslüman Avukat Tutabilir Mi?

2012-01-30T17:11:00.001+01:00

Müslüman Avukat Tutabilir Mi?

Öncelikle belirtmek gerekir ki, konunun yanlış anlaşılmalara gitmemesi için şu küçük ayrıntı öncelikle akılda tutulmalıdır: Özel olsun genel olsun her iki vekaletname ile avukat tutmak ilgili kişiye muhakeme olma yetkisi vermektedir. Bu açıdan özel ve genel vekaletname arasında fark yoktur. Fakat ikrah-ı mülci altındaki kimseler, ruhsatı kullanıp tağuta muhakeme olma durumuna düştüklerinde az şerli olanı çok şerli olana tercih etme babından özel vekalet vererek avukat tutabilir. Ancak bu halde dahi mutlaka avukata durumun izah edilmesi, tağuti mahkemeleri övmesine mani olarak, küfür kelimesi kullanmaksızın şartlı bir şekilde bu yetki verilmeli ve özellikle de eğer bu durumlara uymaması durumunda (ki uyacağını bileceğiniz birisi olmalı) kendisini azledeceğini bildirmelidir. Ancak bu halde dahi, kişinin zaten İslam’da olmayan avukatlık kurumuna sıcak bakmaması, kendini savunması yahut hepsinden daha üstünü olan “Sizin mahkemenizi tanımıyorum” diyerek ağzını kapatması ruhsattan yararlanmasından daha azimetli olanıdır.

Bu girişten sonra avukat ve avukatlık müessesi ile beraber mahkeme ile ilgili olan açıklamara örneklemelerle beraber devam edelim inşaallah.

Avukat; tağuti rejimlerin hukukunun (dininin) eğitimini görmüş ve insanlardan aldığı vekaletle tağuti mahkemelere vekalet aldıkları adına muhakeme olmayı meslek haline getirmiş bir taifedir. İslam hukukunda avukatlık yoktur.

Vekalet İslam hukukunda da cahili hukuk sistemlerinde de aslın yerini tutar, tağuta muhakeme olmak üzere avukat tutan kimse vekiliyle birlikte kendi de tağuta muahkeme olmuş olur. Demokratik sistemler de oy vermek de vekalete dayanır. Demokratik Hakimiyyet anlayışına göre hükümler çoğunluğun istediği yönde olmalıdır. Büyük kitleler devamlı olarak bir araya getirilemeyeceği için vekaletlerini bir meclisi oluşturacak insanlara verirler. Bu meclisteki parlamenterler de kendilerine vekalet veren kitle adına teşride bulunurlar, Bu şekilde parlamenterler asaleten, onlara vekalet verenler ise vekaleten tağut olurlar.

Vekalet lügatte: Korumak, kifayet, sorumluluğunu yüklenmek, itimat, gözetmek, teslim, işi birisine vermek.

Istılahta: Bir kimsenin bizzat kendisinin de yapabileceği muamelattan olan bir işi yapması için bir başkasını yetkili kılması karşılığında kullanılan bir tabirdir. Mesela bir kimsenin bizzat kendisinin satabileceği bir malı satması için bir başkasını yetkili kılması bir vekâlettir.

Mecellede bu akit: “Bir kimse işini başkasına tefviz etmek ve o işte onu kendi yerine ikame eylemektir” şeklinde tarif edilmiştir (Mecelle, madde, 1449)

Kendisine başkası tarafından bir işi yapması için yetki verilen kişiye vekil, bu yetkiyi veren kişiye müvekkil, vekil edilen kişinin yapacağı tasarrufa müvekkelun bih, yetki verme olayına tevkil denilir.

Vekâlet akdinin geçerli oluşu kitap ve sünnet delillerine dayanır. Kur’an-ı Kerîm’de şöyle buyurulur: «Paranızla birinizi şehre gönderin, en iyi yiyeceklere baksın ve size getirsin.» (Kehf: 19) Âyetteki «gönderin» ifadesi vekâlete delâlet etmektedir Resûlullah (S.A.V.) de ashab-ı kiram dan Hakim bin Hızâm’ı kurban alması için. vekil tayin etmiştir. zekat toplamaları için bir takım memurları vekil tayin etmesi de Sünnetten başka bir delildir. İcmâ da buna delâlet etmektedir.

Bir iş için danışmak için avukata giden, avukata muhakeme olma dışında iş takibi yaptıran, kısacası avukatı mahkeme prosedürü dışında kullanan kimse tağuta muhakeme olmuş olmaz, küfür olan, küfrü işlemek üzere vekalet vermektir.

Avukatlık meselesini daha iyi anlayabilmek için, avukatlıkla ilgili tağutların kanunlarını incelemek şarttır. Mesleleler hem İslamın hem küfrün yasaları ile ortaya konulmak zorundadır. Ancak böylece iman ve küfür Hak ile Batıl netleşebilir. İslamı ne kadar iyi bilirse bilsin vakıadan habersiz kişilere meseleler sorulmamalı, bu kimseler de vakıadan habersiz biçimde cevab vermemelidir. Bugün tağuti düzenlerin okullarından, okul müfredatlarından, okulla ilgili yasal düzenlemelerden habersiz olarak okulla ilgili fetva verenler nasıl saptırıcı konumunda iseler, tağuti mahkemelerden, özel ve genel vekaletten ve genel olarak muhakemeyle ilgili vakıalardan habersiz kişiler de iyi niyetli olsalar dahi saptırıcı olmaya namzettirler. Bu hatırlatmadan sonra avukatlığın amacıyla ilgili yasal düzenlemelere geçiyorum.

Madde 2. (Değişik: 2/5/2001-4667/2 m.) Avukatlığın amacı; hukuki münasebetlerin düzenlenmesini, her türlü hukuki mesele ve anlaşmazlıkların adalet ve hakkaniyete uygun olarak çözümlenmesini ve hukuk kurallarının tam olarak uygulanmasını her derecede yargı organları, hakemler, resmi ve özel kişi, kurul ve kurumlar nezdinde sağlamaktır.

Avukat bu amaçla hukuki bilgi ve tecrübelerini adalet hizmetine ve kişilerin yararlanmasına tahsis eder.

(Değişik: 2/5/2001-4667/2 m.) Yargı organları, emniyet makamları, diğer kamu kurum ve kuruluşları ile kamu iktisadi teşebbüsleri, özel ve kamuya ait bankalar, noterler, sigorta şirketleri ve vakıflar avukatlara görevlerinin yerine getirilmesinde yardımcı olmak zorundadır. Kanunlarındaki özel hükümler saklı kalmak kaydıyla, bu kurumlar avukatın gerek duyduğu bilgi ve belgeleri incelemesine sunmakla yükümlüdür. Bu belgelerden örnek alınması vekaletname ibrazına bağlıdır.

Yukarıda avukatlığın amacının tarifi açık bir şekilde bu mesleğin vekilinin adına adaletli(!) ve hakkaniyetli(!) olarak isimlendirilen tağuti mahkemelere muhakeme olmasına delalet etmektedir.

Mahkemeye intikal eden bir işte avukatın yaptığı başından sonuna kadar muhakemedir.
Tipik bir avukatlık vekaletnamesi örneği:

Ben, ________________________ Nüfus Idaresi tarafindan verilmis ________________________ tarih ve ________________________ sayili nüfus hüviyet cüzdanina göre ________________________ ili, ________________________ ilçesi, ________________________ mahallesi, ________________________ cilt, ________________________ aile sira, ________________________ sirada kayitli, ________________________, ________________________ adresinde geçici mukim, ________________________ ________________________ dogumlu, ________________________ ve ________________________ oglu, yukarida fotografi yapisik ________________________ ________________________: adima avukat tutmaya ve avukatlik sözlesmesi yapmaya, bu sebeplerden ve yukarida yazili hususlarda ilgili bilumum davalardan, takiplerden dolayi Türkiye Cumhuriyeti adli, idari ve mali kaza mercilerinde tam yetki ile beni temsile, dava ikame ve husumeti kabule, müdafaaya ve mürafaaya, hukuk ve menfaatlerimin korunmasi için gerekli tedbirleri almaya ve islemleri yapmaya, davadan feragate, feragati davayi kabule, davayi islaha, yemin teklif, kabul ve reddine, hakimlerin ve bilirkisilerin reddine, ilam, hüküm ve kararlari infaza, ihtiyati ve icrai haciz koyup kaldirmaya, gereginde verdigim yetkilerin tamami veya bir kismi ile baskalarini da tevkil, tesrik ve azle yetkili olmak üzere, tarafimdan:
________________________ oglu, ________________________ dogumlu ________________________ ________________________’y
vekil nasb ve tayin eyledim.

Vekaletnameyi veren: ________________________’de geçici mukim, ________________________ tarihinde Türkiye Cumhuriyeti Valiliginden verilme ________________________ numarali pasaport hamili ________________________ ________________________.

Vekaletnamede açıkça görüleceği gibi avukata tağuti düzenin idari ve mali kaza mercilerinde muhakeme olmak üzere hüküm ve kararları infaza kadar sınırsız bir yetki verilmektedir. Böyle bir yetkiyi vermek üzere başlı başına küfür olup Demokratik seçimlerde oy vermekten dahi ileri gitmektedir. Çünkü oy sandığına oy atılırken bu oyumla yasama meclisine adıma kanunlar çıkarma yetkisi veriyorum diye bu vekaletnamedeki gibi yazılı bir sözleşme yoktur ama oyun delalet ettiği mana yönüyle bu fiil küfür olmaktadır. Avukata davalaşmak üzere verilen vekalette ise açıkça muhakeme olma yetkisinin verildiği yazılı olarak belirtilmektedir. Tağuta bağlı belamları rejime bağlılığın ifade edildiği 657. maddeyi imzaladıkları için tekfir edenlerin bu gibi küfür içeren vekaletnameleri imzalayanları tekfir etmemeleri çelişkili bir durumdur.

Örnek Özel Vekaletname

VEKALET VEREN :_____________

Adı Soyadı :_____________
Baba Adı :_____________
TC Kimlik No :_____________
Vergi No :_____________
Nüfus Kayıt Bilgileri : İli İlçesi Mahalle/Köy Cilt no Aile Sıra No Birey No
Adresi :__________________________________________________

VEKİL OLAN : _____________

Eşim ………………………… kızı/oğlu……………doğumlu ……………….. ‘ya karşı açtığım veya açacağım, gerekse eşimin bana karşı açtığı veya açacağı Boşanma davası ve buna bağlı davalardan dolayı leh ve aleyhimde açılmış veya açılacak bilumum dava ve takipler ile gerek diğer üçüncü şahıslar tarafından Leh ve aleyhinde açılmış ve açılacak olan bilumum dava ve takipler ile gerekse benimde başkaları aleyhine açtığım veya açacağım dava ve takiplerden dolaylı T.C. mahkemelerinin, meclislerinin, daire ve müesseselerinin ve komisyonlarının her kısım ve derecesinde davacı, davalı, müdahil ve üçüncü şahıs gibi her sıfat, tarik ve suretle beni temsile, hak ve menfaatlerimi temin, müdafaa ve muhafazası için uygun göreceği tüm muameleleri takip, tamamlama ve bitirmeye, yeniden dava açmaya, iştirak talebinde bulunmaya, iştirake, her nevi dilekçe ve layihaları kendi imzası ile ilgili mercilere vermeye, tebliğ ve tebellüğe, kararların açıklanmasını veya düzeltilmesini talep etmeye, tanık, bilirkişi göstermeye, karşı taraftan gösterilenleri red ve kabule, raporlara itiraza, protesto, ihbarname ve ihtarname keşide etmeye, keşide edilenleri kabule ve bunlara cevap vermeye, yemin teklif etmeye, teklif edilen yemini kabule veya redde, keşif talebinde bulunmaya, keşif taleplerini redde ve kabule, ihtiyati ve icrai tedbir alma ve yaptırmaya, icra dairelerinde, Yargıtay, Danıştay, Sayıştay ve diğer devlet dairelerinin tümünde işleri takibe ve intaca ve gerekli işlemleri yaptırmaya, mürafaaya, temyiz-i davaya, kararın düzeltilmesini istemeye, duruşmadan vareste tutulma isteminde bulunmaya, gıyabımda cereyan edecek duruşmalara katılmaya, yargılamanın iadesini istemeye, hakimin reddini istemeye, davanın tamamını veya bir kısmını ıslah isteminde bulunmaya, açılmış ve açılacak davaları kabule, davadan ve temyizden vazgeçmeye, feragate ve feragati davayı kabule, ahzu kabza, sulh ve ibraya bu yetkilerinin bir kısmı veya tamamı ile başkalarını da tevkil, teşrik ve azle mezun ve yetkili olmak üzere birlikte ve ayrı ayrı olmak üzere vekil tayin ettim..

VEKALET VEREN…………….İmza…..

Avukat tutma meseleside tağut’a muhakeme olma ile direk alkalı bir meseledir. Bir anlaşmazlık durumunda bu tağut’un mahkemesine müracattır. Bu yüzden kişi hangi haller de mahkemeye müracat edebilirse ancak o hallerde avukat tutabilir. Kişi ancak ikrah halinde mahkemeye başvurabilir, avukatıda ancak bu hallerde tutulabilir. Esaret tutsaklık halini de alimlerin bazıları ikrah olarak belirtmişler ve baktığımızda bu gibi durumlarda ancak avukat tutulabileceğini görüyoruz (çoğu kişi bu halde bile tutmamış)bunun dışında mal için avukat tutan ve ya tutulacağına dair ortaya delil koyan ve buna cevaz veren hiçbir alim bulunmamaktadır. Bu da gösteriyor ki mal için kesinlikle avukat tutulmaz.

Ebu Hamza / TevhidEhli.Com

Tağut

2012-01-06T00:32:00.000+01:00

TAĞUT

بسم الله الرحمن الرحيم

Bu kelime “taga” yani azmak, taşmak kökünden türemiştir. Kelimesinin aslı (uzatmasız olarak) “tağut”tur. Vav sonradan elife dönüşmüştür. Nahivcilere yani dil bilginlerine göre bu kelime fa’lut veznindedir. Sonundaki “t” harfi fazladan gelmiştir.

Vahidi diyor ki: Dilcilere göre tağut; Allah'tan (cc.) başka ibadet edilen her şeydir.

Bu kelime tekil, çoğul, erkek ya da dişi için ortak olarak kullanılmaktadır.

Tekil olana örnek şu ayettir:

"...Tağut'a muhakeme olmak istiyorlar! Oysa onu inkar etmekle

emrolunmuşlardı..." (en-Nisa 4/60)

Çoğul olana örnek de şu ayettir:

"...Kafirlerin dostları da tağutlardır. Onları aydınlıktan karanlıklara çıkarırlar..." (el-Bakara 2/257)

Dişi olarak kullanılmasına örnek şu ayettir:

"Tağut'a kulluktan kaçınan..." (ez-Zümer 39/17)

Leys, Ebu Ubeyde, Kisai, Vahidi ve lügatçıların cumhuruna göre tağut; Allah'tan (cc.) başka ibadet edilen her şeydir.

Cevheri'ye göre tağut; kahin, şeytan ve sapıkların başı olan her şeydir. İmam Malik (rh.a) başta olmak üzere halef ve seleften bir çokları tağutu Allah’tan başka ibadet edilen şey olarak tarif etmişlerdir.

Ömer bin Hattab ve İbni Abbas (r.a) ve bir çok müfessire göre ise tağut; şeytandır.

İbni Kesir bu görüş hakkında şöyle der: "Bu gerçekten kuvvetli bir görüştür. Çünkü bu görüş cahiliye ehlinin muhakeme olduğu, yardım istedikleri ve ibadet ettikleri putları kapsamaktadır."

Vahidi “Onlar Cibt’e ve Tağut’a inanıyorlar.” (en-Nisa 5/51) ayeti hakkında şöyle diyor: “Allah'tan (celle celaluhu) başka ibadet edilen tüm mabudlar cibt ve tağuttur.”

İbn Atiyye’nin rivayet ettiğine göre İbni Abbas (r.a) şöyle demiştir: “Cibt putlar, tağut ise onların hizmetinde bulunan tercümanlardır. Çünkü bunlar putlar adına birtakım yalan şeyler uydurarak halkı saptırırlar.”

İbni Abbas'ın başka bir görüşüne göre: “Cibt kahin; tağut ise sihirbaz” demektir.

Seleften bazıları, "...tağuta muhakeme olmak istiyorlar..." (en-Nisa 4/60) ayetiyle ilgili olarak: "Bu, Ka'b bin Eşreftir." Birisi de: "Bu Huyey bin Ahtab'tır" demiştir. Bu iki Yahudi, sapıklığın liderliğini yaptıkları için bu adı almayı hak etmişlerdi. Çünkü bunlar azgınlıkta çok aşırı gitmiş, halkı aldatmış ve Allah'a (celle celaluhu) isyan etmede Yahudilerin kendilerine itaat etmelerini sağlamışlardı. İşte kim bu nitelikleri üzerinde bulundurursa tağuttur.

İbni Kesir: "...tağuta muhakeme olmak istiyorlar..." (en-Nisa 4/60) ayetiyle ilgili olarak: "Bu ayet Ka'b bin Eşrefi hakem kabul etmek ya da cahiliye hakemlerine gitmek isteyenler hakkında nazil olmuştur." der. Benzeri şeyleri açıklarken de der ki: "Ayet, hüküm bakımından geneldir. Bütün bunları kapsar. Çünkü Kitap ve Sünnetten yan çizen ve de onun haricindeki batıl hükümlere muhakeme olan herkesi yermektedir. İşte bunun için bu ayetteki tağuttan maksat budur. (Yani Kitap ve Sünnet dışındaki batıl mahkemelerdir.)"

Alimlerin bu sözlerinden çıkan sonuca göre; tağut ismi, Allah'tan (celle celaluhu) başka mabud olarak tanınan bütün varlıkları içine alır. Batıla çağıran ve bu batılları güzel gösteren tüm dalalet başkanlarını, aralarında Allah (celle celaluhu) ve Rasulü'nün (s.a.v.) hükmüne aykırı olan cahiliye hükümleriyle hükmedilmesini teşvik edenleri, kahinleri, sihirbazları, put ve puthaneleri bekleyenleri, buralarda nöbet tutanları, türbelere türbedarlık edenleri, başkalarına "Bu türbede veya kabirde yatan kimse kendisine gelenlerin ihtiyaçlarını karşılar, şöyle şöyle yapar..." diyerek yalan hikayeler uyduran ve bu surette cahilleri saptıranları, veyahutta kabirde yatan kimsenin hakikaten insanların yardımına koşup ihtiyaçlarını giderdiği vehmini insanlarda uyandırabilmek için bazı hileler yapan cin ve ins şeytanlarını, kısaca insanları saptıran ve onları büyük şirke yönlendiren her şeyi içine alır. Bütün bunların aslı ve en büyüğü de şeytandır. İşte bu en büyük tağuttur.

wAllahu A’lem, ...

Abdullah İbni Abdu'r-Rahman İbni Abdu'l-Aziz İbni Abdu'r-Rahman İbni Abdullah İbni Sultan İbni Hamis (Ebu Batin), 1194/1773 - 1282/1861

Tevâzu

2012-01-05T01:38:00.001+01:00

TEVÂZU

Alçakgönüllülük, Kibirlenmenin, büyüklük taslamanın zıttı.

Tevazu, beğenilen bir özelliktir. Ancak, sınırı çok iyi ayarlanmalıdır. Kişinin şahsiyetini ortadan kaldıran hafifmeşreplik tevazu değildir. İnsan, büyüklük taslamamakla birlikte, zamanın ve yerin gerektirdiği davranışı göstermelidir. Yoksullar, düşkünler ve çocuklarla ilgilenmek, onların hal ve hatırlarını sormak tevazudur. İnsan, mevkîsi ne olursa olsun Allah'ın kulu olduğunu unutmamalıdır.

İslâm tevazu'a büyük önem vermiştir. Peygamberimiz bu özelliği hem bizzat üzerinde taşımış, hem de sözleriyle tavsiye etmiştir. Bir gün kendisine bir adam getirilir, gelen şahıs korkudan titremeye başlar. Bunu gören Allah Resulu: "Sakin ol, ben bir melik değil, Kureyş 'ten, kuru et yiyen bir kadının oğluyum” buyurmuştur (Gazalî, İhyâu Ulûmi'd-din, Kahire, 1954, II, 483, 484).

Tevazu, alçakgönüllü olmak demektir. Böylelerine, mütevâzi insan denilir. Tevazu sahipleri kendilerinden aşağıda olanlara küçük muamelesi yapmaz, onları hor ve hakir görmezler. Arkadaşları arasında büyüklük taslamazlar. Vakar ise, ağırbaşlı olmak demektir. Vakûr kişiler mevki ve haysiyetlerinin hakkını gereği gibi korumasını bilen insanlardır.

İnsan hem mütevazi, hem vakûr olmalıdır. İslâm tevazu ve vakar sahibi olmayı teşvik etmekle beraber, bu hususta aşırı gitmeyi yasaklamıştır. Çünkü, tevazuda aşırı gitmek insanı zillet ve meskenete düşürür, herkesin maskarası haline getirir ki bu doğru bir şey değildir. Mütevazi olacak başkalarına karşı alçakgönüllülük gösterecek diye herkesin hakaretine, âdice davranışlarına tahammül göstermek, aşağılamalarına razı olmak ahlâkî bir fazilet sayılmaz. Vakarda aşırılık ise insanı kibirli yapar.

Cenab-ı Hak, Kur'an-ı Kerîm'de şöyle buyuruyor: "Allah katında en değerliniz en çok Allah'tan korkanınızdır" (Hucurat, 49/13). Öyleyse insanların kendilerini üstün görmeleri yanlış bir davranıştır. Başka bir ayette de Allah Teâlâ: "Siz nefislerinizi övmeyiniz, kimin müttakî olduğunu Allah daha iyi bilir" (Necm, 53/32) buyurarak yine bize mütevazi olmamızı emretmiştir.

Bu konuda Peygamber Efendimiz de şöyle buyurmuştur; "Muhakkak Allah Teâlâ, bana, sizin mütevazi olmanızı vahyetti" (Rizazu's-Salihin, II, 37). "Her kim Allah için alçakgönüllülük yaparsa, Allah muhakkak onun derecesini yükseltir” (Müslim Bir ve's Sıla, 69; Tirmizî, Birr, 82).

Hz. Lokman oğluna şöyle tavsiye etmişti: "Kibirlenip insanlardan yüzünü çevirme. Yeryüzünde çalımla yürüme; çünkü Allah kurulup öğünenlerin hiç birini sevmez” (Lokmân, 31/18). Peygamber (s.a.s)'in aşağıdaki sözleri de tevazu ve vakarın insan için önemini göstermesi bakımından dikkat çekicidir: "Allah için alçakgönüllülük edeni Allah yükseltir, Allah 'a karşı böbürleneni de Allah alçaltır" (Feyzü'l-Kadîr, VI, 108-109).

Görülüyor ki tevazu ve vakar sahibi olmak dinin emridir ve insan haysiyetine yakışan da budur.

Hz. Peygamber: "Eğer paça yemeğine çağırılsaydım icabet ederdim ve bana paça gönderilseydi kabul ederdim" (Riyazü's-salihin, II, 41) buyurmuştur. Bu hadis, "mütevaziyim" demekle tevazu sahibi olunmayacağını, tevazuun bir davranış biçimi olduğunu göstermemektedir.

Şamil İslam Ansiklopedisi

Tekebbür

2012-01-05T00:29:00.001+01:00

TEKEBBÜR

Kibir gösterme, kibirlenme, kendini başkasına karşı üstün görme, inad edip hakkı kabul etmeme.

Tekebbür Arapça bir kelimedir ve "ke - be - re” kökünden gelmektedir. Bu kök fiil "ke-bi-re" ve "ke-bu-re" olarak da okunmaktadır. Tekebbür, bu kökten türeyen "tekebbere" fiilinin masdarıdır.

Tekebbür'ün zıddı, tevâzudur. O da, büyüklenmeme, alçak gönüllü ve gösterişsiz olma demektir. Tekebbür, "istikbar" ile aynı anlamı ifâde etmektedir.

Kur'an'ın muhtelif yerlerinde Yüce Allah tekebbürü kınamış, kendilerini başkalarından üstün kabul edip, başkasını hor ve hakir gören kişileri tenkid etmiş ve bu türlü davranışların doğru olmadığını bildirmiştir:

"Yeryüzünde tekebbürde bulunanları, (haksız yere böbürlenenleri), ayetlerimden uzaklaştıracağım, (onları anlayamayacaklar). Onlar, bütün mucizeleri görseler, yine de imân etmezler. Doğru yolu görseler, onu yol edinmezler (o yola girmezler). Fakat azgınlık yolunu görseler, hemen onu yol edinirler. Bu durum, onların ayetlerimizi yalanlamalarından ve onlardan gafil olmalarından ileri gelmektedir" (el-A'raf, 7/146).

Bu ayette ifâde edildiği gibi, geçmiş peygamberlerin zamanında tekebbürle hareket edip, Allah'ın yolundan uzaklaşanlar, ilâhî emirlerden ve peygamberlerinin tebliğlerinden mahrum olmuşlardır. Bugün de, tekebbürle hareket edip Hz. Muhammed (s.a.v.)'in yolundan ve onun bize emânet olarak bıraktığı Kur'an'dan yüz çevirenler, ilâhî hikmetlerden mahrum olacaklardır (Seyyid Kutub, fı Zilâli'l-Kur'an, Beyrut 1971, III, 637).

Peygamberler bile, tekebbürde bulunan, kendilerini başkasından üstün gören kişilerin şerrinden Allah'a sığınmışlardır:

"Musa dedi ki: -Ben, hesap gününe inanmayan her kibirliden, benim de rabbim, sizin de rabbiniz (olan Allah)a sığınırım" (el-Mü'min, 40/27).

Bir de Yüce Allah, ahiret inancından mahrum, kalplerinde tekebbür duygularıyla hareket eden kişileri sevmediğini, Kur'an'ın çeşitli yerlerinde vurgulamıştır:

"Sizin ilahınız bir tek ilahtır. Fakat ahirete inanmayanlar var ya, onların kalpleri inkarcı, kendileri de böbürlenen kimselerdir. Hiç, şüphesiz Allah, onların gizleyeceklerini de açıklayacaklarını da bilir. O, büyüklük taslayanları asla sevmez" (en-Nahl, 16/22, 23).

Yeryüzünde şımaranlara, kibir ve gururla böbürlenenlere, ahiret gününde şöyle denilecektir:

"Cehennemin kapılarından girin. Orada ebedî kalacaksınız. Kibirlenenlerin yeri ne kötüdür!.." (el-Mü'min; 40/76). Bu durum, en-Nahl 29. ve ez-Zümer 72. ayetlerde de, hemen hemen aynı ifâdelerle dile getirilmiştir.

Hz. Muhammed (s.a.v.) de tekebbür hakkında şöyle bir açıklamada bulunmuştur:

"Kalbinde hardal tohumunun tanesi kadar kibir bulunan kişi, Cennet'e girmez ve yine kalbinde hardal tohumunun tanesi kadar imânı olan kişi de, Cehennem ateşine girmez" (Ebû Dâvud, Libâs, 26).

Bu hadisten, iman ile kibrin asla bir arada bulunamadıkları anlaşılmaktadır. Tekebbürün olduğu yerde, imân barınamaz ve imânın bulunduğu yerde de tekebbür bulunamaz. Bu husustaki diğer bir hadis de şöyledir:

"Kibir, kişinin hakkı kabul etmemesi ve insanları hakir görmesidir" (Ebu Dâvud, Libâs, 26).

Yüce Allah, Kur'an'ın başka bir yerinde mü'min kullarına seslenmiş, hiç kimsenin başka kimseyi hor ve hakir görmemesini istemiş ve belki hor görülenlerin kendilerini hor gören tekebbürlülerden daha üstün olabileceklerini haber vermiştir:

"Ey müminler! Bir topluluk diğer bir topluluğu alaya almasın. Belki de onlar, kendilerinden daha iyidirler. Kadınlar da kadınları alaya almasınlar. Belki onlar kendilerinden daha iyidirler" (el-Hucurât, 49/11).

Tekebbür, şeytanın lanetlenmesine sebep olan kötü bir duygu değil miydi?.. Kibir ve gururun neticesinde tekebbüre kapılarak, Allah'ın emrine isyan etmişti. Kur'an'da bu husus Allah tarafından şöyle haber verilmiştir:

"Meleklere: - Adem'e secde edin, demiştik. Hemen secde ettiler. Yalnız İblis diretti, böbürlendi ve kâfirlerden oldu" (el-Bakara, 2/34).

Buna göre, tekebbür duygularına kapılarak, Allah'ın emir ve yasaklarından kaçınan, ilâhî emirler karşısında teslimiyet içinde olmayan insanlar, iblisin varisleridirler. Onlar hakkı, tevhidi, doğruyu kaybetmiş; batıl, yanlış, tehlikeli ve zararlı olan bir yola sapmışlardır. Nefsanî duygularına kapılmış, süflî arzu ve isteklerinin esiri olmuşlardır.

Şâmil İslâm Ansiklopedisi

Kibir

2012-01-04T10:18:00.002+01:00

KİBİR

Büyüklenmek, büyüklük taslamak, ululuk iddia etmek. Kendini başkalarından yüksek görerek onları aşağılamak.

Şeytan'a ait bir özellik olan kibir, onun Hz. Adem'e secde etmesini engellemişti. Cenab-ı Allah bunu Kur'ân-ı Kerim'de şöyle anlatmaktadır:

"(Hz. Adem'e) secde etmekten yalnızca İblis kaçındı. Kibirlendi ve kâfirlerden oldu" (el-Bakara, 2/34).

Küfür ve inkârın en önemli sebebi kibirdir. Bunu Hz. Adem (a.s)'ın kıssasında görmek mümkündür.

Nitekim şeytan'ın kibrinden dolayı isyanından sonra, inkâr ve isyan edenlerin çoğu kibir nedeniyle isyan etmişlerdir. Hz. Musa'nın apaçık delilleri karşısında Firavun inkâr etmişti. "Sonra da Musa'yı ve Harun'u, firavun ve topluluğuna mucizelerimizle gönderdik. fakat onlar, kibirlendiler ve suçlu bir kavim oldular" (Yûnus 10/75).

Hz. Peygamber (s.a.s) döneminde inkâr eden zengin ve ileri gelen insanlar kibir neticesinde inkar etmişlerdir. Bu durum Kur'an-ı Kerim'de şöyle anlatılmaktadır: "En sonunda da sırt çevirdi. Büyüklük tasladı ve şöyle dedi: "Bu eskilerden kalan bir sihirden başka bir şey değildir" (el-Müddesir, 74/23-24).

Zenginlik, ululuk ve makam sahibi olmakla kibrin yakın alakası, Allah Teâlâ'nın beytan'a şu hitabında görülmektedir: "Kibirlendin mi, yoksa kendini yüce mi zannettin?" (Sâd, 38/75).

Kibir inkârda önemli bir rol oynadığından Allah Teâlâ Kur'ân'da kibirden ve bu kelimenin türevleri olan istikbâr, müstekbir ve kibriya'dan sık sık bahsetmektedir.

Hz. Nuh (a.s) oğluna vasiyet ederken "iki şeyden seni menederim, biri şirk diğeri kibirdir" buyurmuştur (Ahmed b. Hanbel, I, 170).

Ebu Reyhâne (r,a) Hz. Peygamber (s.a.s)'den şöyle rivayet etmiştir: "Cennete kibirden hiçbir şey giremez". Orada bulunanlardan biri şöyle dedi: "Ey Allah'ın Rasülü! Ben, kamçımın şaklaması ve ayakkabımın sağlamlığı ile güzel görünmekten hoşlanırım, bu kibir midir?" Hz, Peygamber (s.a.s) "Hayır bu kibir değildir. Allah güzeldir güzeli sever Kibir hakkı küçük görmek ve başı gözü ile insanlarla alay etmektir" (Müslim, İman, 47; Ahmed b Hanbel, lV, 133-134) buyurdu.

Bu hadis hakk karşısındaki alaycılık ve inkârın kibir olduğunu anlatmakla birlikte insanlarla alay etmenin kibirden kaynaklandığına işaret etmektedir. Hz. Peygamber yanında sol eli ile yemek yiyen bir adama "sağınla ye" demiştir. Adam "sağımla yiyemiyorum" deyince Hz. Peygamber şöyle buyurmuştur: "Yiyemez ol; Bu adamın sağıyla yemek yiyemiyorum demesi yalnızca kibrindendir" (Müslim, Eşribe, 107).

Hz. Peygamber (s.a.s) şöyle buyurmuştur: "Kalbinde hardal tanesi kadar iman olan hiç bir kimse cehenneme girmez; kalbinde hardal tanesi kadar tekebbür bulunan hiç bir kimse de cennete giremez" (Müslim, İman, 147, 148, 149; Ebû Dâvud, Libâs, 26; Tirmizi, Birr, 610; İbn Mâce Mukaddime, 9; Zühd, 16).

Bu hadis Müslim'in es-Sahih'indeki bab başlığı, "kibrin haram olması ve bunun açıklanması" şeklindedir. Buradan da anlaşılacağı gibi kibir haram olan kötü huylardan birisidir. Hadisteki ifade kibirli insanın cennete giremeyeceğini anlatmaktadır. Ancak buradaki kibir, Allah'a ve Peygamber (s.a.s)'e karşı olan kibirdir.

Ahlâkî bir özellik olarak kibir, başkalarını küçük görmek ve onlarla alay etmek anlamıyla düşünülürse bu özellik insanı dinden çıkaran bir özellik değildir. Ancak haramdır, insanı dinden çıkarabilecek fiiller işlenmesine sebep olabilir. Böyle bir özellik sahibi de cehennemde kibrinin cezasını çektikten sonra Allah'ın afv ve mağfiretiyle cennete girecektir, Nitekim bir âyet-i kerime'de Allah Teâlâ: "Biz onların kalblerindeki kin ve hasedi çıkaracağız" (el-Hicr, 15/47) buyurarak, cennete giren insanların kalbinden dünyadaki ahlâkî kusurlarının temizleneceğini anlatmaktadır.

Bu konudaki bir başka hadis şöyledir: "Kendini büyük gören yahut kibirli kibirli yürüyen kimse Allah'ın huzuruna, Allah kendisine gazablanmış olarak çıkar" (Ahmed b. Hanbel, II, 118). Bu hadis kibirlinin âhiretteki durumunu gözler önüne sermektedir. Bu tür bir gazab-ı ilâhiye sebep olarak Hz. Peygamber insanın elbisesini sürüyerek çalım satmasını ve kibirlenmesini de göstermiş ve: "Elbisesini kibirle yerde sürüyen kimseye Allah merhamet nazarı ile bakmaz" (Müslim, Libâs, 42) buyurmuştur.

Bu hadisler ahlâkî bir kusur olan kibrin Allah nezdinde ne derece kötü kabul edildiğini anlatmaktadır. Bir başka kibir şekli olan hakka karşı büyüklenmek ise kâfirlikle bir kabul edilmiş ve lanetlenmiştir. Hz. Peygamber şöyle buyurur: "Mütekebbirler kıyamet gününde, insan şeklinde küçük karıncalar gibi hasredilir. Bütün her taraflarından zillet onları kuşatır..." (Tirmizî, Kıyâme, 47; Ahmed b Hanbel, II, 179).

Hz. Peygamber, kibirlilerin cehenneme gireceğini şöyle anlatmıştır: "Cennet ile cehennem münakaşa ettiler. Cehennem şöyle dedi: "Bana zâlimlerle kibirliler girecek" Cennet onu şöyle cevapladı. "Bana zayıflarla yoksullar girecek" Bunun üzerine Allah (c.c) berikine "Sen benim azabımsın seninle dilediğime azab ederim" buyurdu. Ötekine de "Sen benim rahmetimsin, Seninle dilediğime rahmet ederim Sizin her biriniz için dolu dolu insanlar var" (Müslim, Cenne, 34, 35, 36) buyurdu.

Bu konudaki kudsi bir hadiste Allah Teâlâ şöyle buyurmaktadır: "Kibriyâ ridam, azâmet izârımdır. Kim bu ikisinden herhangi birinde benimle çekişirse onu cehenneme atarım" (Ebû Dâvud, Libâs, 25; İbn Mâce, Zühd, 16). Hz. Peygamber (s.aş) kibri zemmettiği gibi, kibrin müspet karşıtı olan tevâzuyu da övmüştür. Bir hutbelerinde Hz. Peygamber şöyle buyurmuştur: "Allah azze ve celle bana şöyle vahyetti: Mütevâzî olun, öyle mütevâzî olun ki, biriniz diğerine karşı övünmede bile bulunmasın" ( İbn Mâce, Zühd, 16)

İslâm ahlâkî bir kusur olan kibri yasaklamıştır. Böyle bir kibir haramdır, Allah'ın rahmetinden kovulma sebebidir. Ancak bir kibir daha vardır ki Kur'an bunu "Müstekbir" ifadesiyle ifade etmiştir. Müstekbirler Allah'ın arzında bizzat kendi güzelliklerini tesis etmek için gayret gösteren azgınlar ve zorbalardır. Bunlar Allah'ın kullarını kendi köleleri yapmak için Allah'ın dinine karşı büyüklenirler. Allah Teâlâ bu çeşit insanlar için şöyle buyurmaktadır: "İşte âhiret yurdu; Biz onu yeryüzünde büyüklenmeyi ve bozgunculuk çıkarmayı istemeyenlere (armağan) kılarız. (Güzel) sonuç muttakilerindir" (el-Kasas, 28/83).

Şamil İslam Ansiklopedisi

Kalbin Tezkiyesi

2012-01-04T09:33:00.000+01:00

Kalbin Tezkiyesi

Kalbin tezkiye olması, vücudun gelişmesi gibidir.

Dilde "tezkiye"; gelişme, iyileşmede ve ilerleme demektir. Bir şey iyiliğe doğru geliştiği zaman, "tezkiye oldu" denir.

Vücut gelişme ve büyümesi için nasıl ki iyileştirecek besinlerle beslenmesi gerekiyorsa, tam iyi ve salih oluncaya kadar kalbin de beslenmeye ve gelişmeye ihtiyacı vardır. Bu arada zarar verecek şeyleri de ona yasaklamak gerekir. Çünkü vücut, ancak yarar verecek şeyler verilerek ve zararlı şeylerden alıkonarak gelişir.

Kalp de böyledir. Ancak yarar verecek şeyler vermekle ve zarar verecek şeylerden alıkoymakla gelişip iyileşir. Ekin de böyledir. (Nitekim, tarım da bu şekilde verimli hale gelir.)

Sadaka da, suyun ateşi söndürdüğü gibi günahı söndürdüğü için, kalp onunla tezkiye olur / gelişir. Tezkiye olup gelişmesi, günahlardan arınmasının üstünde bir anlamdır.
Yüce Allah şöyle buyurur:

"Mallarının bir kısmını, kendilerini temizleyip arıtacak sadaka olarak al, onlara dua et; senin duan onlar için bir güvendir. Allah işitir ve bilir." (9Tevbe/103)

Ahlaksızlık olan şeyleri terketmek de kalbi tezkiye eder / geliştirir. Günahları terketmek de böyledir. Çünkü bunlar vücut içinde çirkin karışımlar mesabesindedir. Ekin arasında bulunan yabancı otlar gibidir. Tarladaki yabancı otların ayıklanması gibi vücut, içindeki çirkin şeyleri dışarı atarsa, doğal gücü kurtulur ve rahatlar, böylece gelişir.

Kalp de böyledir. Günahlardan tevbe etmesi, içindeki çirkin karışımları kusup dışarı atması gibidir. Çünkü iyi ile kötü amelleri karıştırmıştır. Günahlardan tevbe ederse, kalbin kuvveti ve salih ameller işleme iradesi de kurtulur, içinde bulunduğu kötü ve bozucu olaylardan rahat eder. Onun için kalbin gelişmesi ve tam olması, zekatı / gelişmesi ile olur.
Yüce Allah şöyle buyurur:

"Ey iman edenler! Şeytana ayak uydurmayın. Kim şeytanın ardına takılırsa, bilsin ki, o, hayasızlığı ve fenalığı emreder. Allah'ın size lütuf ve merhameti bulunmasaydı, hiçbiriniz ebediyen temize çıkamazdı. Fakat Allah dilediğini temize çıkarır. Allah işitir ve bilir." (24 Nur/21)

"Eğer evde kimseyi bulamazsanız, yine de size izin verilmedikçe içeriye girmeyiniz. Size "dönün" denirse dönün. Bu, sizi daha çok temize çıkarır. Allah yaptıklarınızı bilir." (24 Nur/28)

"Mümin erkeklere söyle: Gözlerini bakılması yasak olandan çevirsinler, mahrem yerlerini, korusunlar. Bu, onların arınmasını daha iyi sağlar. Allah yaptıklarından şüphesiz haberdardır. Mümin kadınlara da söyle: Gözlerini bakılması yasak olandan çevirsinler, iffetlerini korusunlar..."(24 Nur/30-31)

"Arınmış olan, Rabbinin adını anıp namaz kılan, saadete erişecektir." (87 Ala'/14-15).

"Kendini arıtan saadete ermiştir. Kendini fenalıklara gömen kimse de ziyana uğramıştır."(91 Şems/9-10)

"Ona de ki: Arınmağa niyetin var mı?" "Rabbine giden yolu göstereyim ki O'na saygı duyup korkasın."(91 Naziat/18-19).

Temel anlamı gelişme, bereket ve hayrın artması da olsa, tezkiye ancak kötülüğü / şerri gidermekle olur. Onun için tezkiye olmak hem bunu hem onu içermektedir.
Yüce Allah şöyle buyurur:

"Zekatı vermeyen müşriklere yazıklar/azap olsun"(41 Fussilet/7)

Bu da tevhid ve kalbi tezkiye eden imandır. Çünkü;

İman ve Tevhid, Allah'ın dışında kalpte olan her türlü ilahlığı silmeyi (bütün sahte ilahların reddini) ve (kalbe yalnız gerçek İlah olan) Allah'ın ilahlığını yerleştirmeyi gerektirir. "La İlahe İllallah" Şehadet kelimesinin hakikati de budur. Kalpleri tezkiye eden şeylerin aslı budur. (kendisiyle kalbin arınıp temizlendiği, iyileşip geliştiği şeyin aslıdır.)

Tezkiye etmek, ya kendisinde veya inanç ve haberde bir şeyi zeki / arınmış, gelişmiş kılmak demektir.

Bir kişiyi kendi içinde veya halkın inancında adaletli kılmamız bu anlatımla dile getirilir.
(Mesela: Kendinde yahut insanların inancında bir düzeltme, temizleme (tadilat) yapıldığında, (arabça ifadeyle) "Addeltühü" denir.)

Yüce Allah:

"...Kendinizi tezkiye etmeyin (kendinizi temize çıkarmaya kalkışmayın)..." (53 Necm/32) buyurur.

Yani tezkiye olduğunuzu (nefsinizin temiz olduğunu) bildirmeyin. Bu:
"Kendisini tezkiye eden (temizleyen, arıtan) kurtulmuştur. (saadete ermiştir.)" (Şems: 91/9) sözünden başkadır. Onun için de yukarıda geçen (Necm: 53/32) ayet-i kerimesi'nin devamında şöyle buyurmuştur:

"Kimin takvalı olduğunu (korkup sakınanları) O daha iyili bilir" (Necm: 53/32)
Zeyneb'in asıl adının Berre olup kendisini tezkiye ettiği belirtilince, Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in onun adını Zeyneb'e çevirmiştir.

(Rasûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) zamanında bir hanım sahabenin ismi, Berre (iyi, temiz, itaatkar) idi. İnsanlar da onu böyle, nefsini temizlemiş, kendisini tezkiye etmiş manasıyla çağırıyorlardı. Bunun üzerine, Rasûlullah iyi, temiz manasına gelen bu ismi kaldırarak ona:

Zeyneb, adını verdi ve şöyle buyurdu:

"Nefislerinizi temize çıkarıp, kendinize iyi demeyiniz; sizin iyi olanınızı Allah daha iyi bilir."

"Kendilerini temize çıkaranları görmedin mi? Allah dilediğini temize çıkarır ve kendilerine kıl kadar haksızlık yapmaz." (4 Nisa/49)

Ayetinde kişiyi Allah'ın zeki / arınmış, gelişmiş yaptığını ve tezkiye eden kişinin şahitleri tezkiye ederek adaletli olduklarını söylemesi gibi kimin tezkiye olduğunu Allah'ın bildiğini anlatır.

Şeyhu'l İslam İbn Teymiyye (Rahimehullâh)

[Kalp Amelleri]

Sabrın Fazileti

2012-01-04T03:35:00.002+01:00

Sabrın Fazileti

Bu girişten sonra bilmiş ol ki, Allah Teala sabrı, tökezlemiyen bir at, körlenmeyen bir kılıç, bozguna uğramayan bir ordu, yıkılamayan, hatta gedik bile açılamayan muhkem bir kale kılmıştır. Sabır ile nusret(zafere ulaşma) iki kardeştir, bunlar bir anadan süt emmiş ve hiçbir zaman birbirinden ayrılmayacaklarına dair yemin etmişlerdir.

Zafere ulaşmak, sabırdan sonra gelir, ferahlık ve sevinç üzüntüden sonra gelir, güçlük ve sıkıntıdan sonra kolaylık gelir. Sabır, sahibine silahsız ve hazırlıksız bir ordudan daha çok yardımcıdır. Sabrın zaferdeki yeri, vücuddaki baş gibidir.

Allah Teala kitabında sabredenlere karşılıksız mükafat vereceğini vadetmiş ve bir ayet-i kerimesinde de,

"Sabredin, çünkü Allah sabredenlerle beraberdir." (Enfal/46) buyurmuştur.

Yani ey iman edenler! Sabredin çünkü Allah'ın hidayeti, yardımı, açık zaferi sabredenlerle beraberdir. İşte, bu beraberlik sayesinde sabredenler, Allah'ın gizli ve açık nimetlerini, dünya ve ahiret hayrını kazanırlar. Allah Teala, din işlerinde imam (rehber) olmayı, sabra ve yakîne bağlamış ve ayet-i kerimesinde;

"İçlerinden de sabır (ve sebat) ettikleri zaman emirlerimizle doğru yola sevkedecek imamlar (rehberler) tayin etmiştik ve onlar, ayetlerimizi çok iyi biliyorlardı." buyurmuştur. (Secde/24).

Allah Teala sabrın, sabredenler için en hayırlı şey olduğunu yeminle te'kid ederek:

"Sabrederseniz, andolsun ki, bu tahammül edenler için elbet daha hayırlıdır." (Nahl/126) buyurmuştur.

Allah Teala sabır ve takva sahibine düşmanın -ne kadar güçlü ve kuvvetli olursa olsun- hilesinin zarar veremeyeceğini haber vererek şöyle buyurmaktadır:

"Eğer siz, sabreder de korunursanız, onların hileleri size hiçbir zarar vermez. Şüphesiz ki, Allah, ilmiyle / onların yaptıklarını kuşatmıştır." (Al-i İmran/120)

Allah Teala, Yusuf (a.s.)'den haber verirken de şöyle buyuruyor:

"Kim (Allah'dan) korkar ve sabrederse, bilsin ki, Allah iyilik edenlerin mükafatını zayi etmez." (Yusuf/90)

Yusuf (a.s.) bu ayet-i kerimede sabır ve takvanın kendisini en yüksek makama ulaştırdığını ve kurtuluşun, sabır ve takvaya bağlı olduğunu haber vermektedir. Mü'minler de bu ayet-i kerimeden, kurtuluşun sabretmekle ve Allah'ın emrini tutup yasaklarından sakınmakla mümkün olabileceğini anlamışlardır.

Nitekim Allah Teala:

"Ey iman edenler! sabr (u sebat) edin, (düşmanlarımızla) sabır yarışı edin (onlara galebe çalın, sınırlarda) nöbet beklesin, Bu sayede kurtuluşu umabilirsiniz." (Ali İmran/200)

Allah Teala, sabredenleri sevdiğini haber vererek şöyle buyuruyor:

"Allah sabredenleri sever." (Al-i İmran/146)

Bu ayet-i kerimede, Allah'ın kendilerini sevmesini arzu edenler için, sabretmeye büyük bir teşvik vardır. Allah Teala, sabredenleri üç ayetle müjdeledi ki bunlardan her biri, dünya ehlinin birbirlerini çekemeyerek uğrunda kan döktükleri dünyadan ve dünya malından daha hayırlıdır.

Allah Teala, şöyle buyuruyor:

"Sabredenleri müjdele ki, onlar başlarına bir bela geldiği zaman, 'Biz Allah'ın (dünyada takdirine teslim olmuş kulları) yız ve biz (ahirette de) yine O'na döneceğiz' derler. İşte onlara Rablarından mağfiret ve rahmet vardır ve işte onlar hidayete erenlerin ta kendileridir."(Bakara/155, 156, 157)

Allah Teala kullarına, din ve dünya hususunda başlarına bir musibet geldiği zaman sabır ve dua ile yardım dilemelerini tavsiye ederek buyuruyor:

"Hem sabır (ve sebat) ile hem namazla Allah'dan yardım isteyin, gerçi bu, nefislere pek ağır gelirse de (Allah'a) saygısı olan kimselere ağır gelmez." (Bakara/45)

Allah Teala cenneti kazanan ve cehennemden kurtulanların ancak sabredenler olacaklarını beyan ederek:

"İşte onlara bugün sabretmelerine karşılık mükafatlarını verdim. Onlar murada erenlerin ta kendileridir." (Mü'minun/111) buyurmaktadır.

Yine Allah Teala dünyadan ve nimetinden yüz çevirip sevabı arzulayanların ancak sabırlı mü'minler olduğunu haber vererek buyuruyor:

"Kendilerine ilim verilenler de (şöyle) dedi: Yazıklar olsun size. Allah'ın sevabı iman ve iyi amel eden kimseler için daha hayırlıdır. Buna da sabır (ve sebat) edenlerden başkası kavuşturulmaz." (Kasas/80)

Yine Allah Teala kötülüğe iyilikle engel olduğu vakit, kötü kimsenin adeta yakın bir dost gibi olacağını haber vererek buyuruyor:

"İyilikle kötülük bir olamaz. Sen kötülüğü, en güzel, olan hareketle önle o vakit göreceksin ki, seninle arasında düşmanlık bulunan kimse yakın bir dost gibi olacaktır."(Fussilet/34)

İşte bu rütbeye ancak sabredenler kavuşturulur, ancak büyük nasip sahibleri kavuşturulur. Yine Allah Teala yeminle te'kid ederek buyuruyor:

"Asra yemin olsun ki, muhakkak ki insan ziyandadır. Ancak iman edenler, güzel amel (ve hareket) lerde bulunanlar, birbirlerine hakkı ve sabrı tavsiye edenler hariç." (Asr/1-3)

İnsanlar sağcılar ve solcular olmak üzere iki kısımdır. Sabır ve merhameti tavsiye edenler, Allah'ın ayetlerinden istifade ederek iman edenler, sabredenler ve şükredenler sağcılardır.

İşte bu vasıflarla sağcılar, solculardan ayrılmaktadır.

Mü'minlerin vasıflarından en büyükleri sabır ile şükürdür.

Nitekim Allah Teala Kur'an'ı Kerim'in dört yerinde:

"Şüphesiz ki, bunda çok sabreden, çok şükreden kimse için ibretler vardır." (İbrahim/5, Lokman/31, Sebe,'/19, Şûra/33) buyurmuştur.

Allah Teala, mağfireti ve mükafatı iyi amel ile sabıra bağlamıştır. Allah sabrı kime kolaylaştırırsa ona kolay gelir.

Nitekim Allah Teala:

"Sabredip güzel amel (ve hareketler) de bulunanlar böyle değil, onlar için bir mağfiret ve büyük bir ecir vardır." (Hud/11) buyurmuştur.

Allah Teala, sabretmenin ve suçları bağışlamanın, asla zarar etmeyecek bir ticaret, sahiblerinin azmedecekleri işlerden olduğunu haber vererek buyuruyor:

"Her kim de sabreder ve suç bağışlarsa, işte bu, azmedilecek işlerdendir." (Şûra/43)

Allah Teala hükmüne sabretmesini peygamberine emretmiş, peygamberinin sabrının ancak Allah'ın yardımıyla olacağını ve böylece bütün musibetlerin kolay olacağını haber vererek aşağıdaki ayetlerde şöyle buyurmuştur:

"Rabbinin hükmüne sabret çünkü sen, bizim nezaretimizdesin." (Tur/48),

"Sabret, senin sabrın da ancak Allah'ın yardımı iledir. Ve onlara karşı mahzun olma. Yaptıkları hileden telaşa da düşme. Gerçekten Allah, takva sahipleriyle ve iyilik edenlerle beraberdir." (Nahl/127-128)

Sabır, mü'minin bağlanmış olduğu bir iptir, ondan kurtulamaz, imanın dayandığı bir temeldir, sabrı olmayanın imanı yoktur, olsa da son derece zayıfdır, böyle bir iman sahibi, Allah Tealaya tek taraflı ibadet edenlerdendir, eğer kendisine bir hayır dokunursa ona gönlü yatar, eğer bir bela gelirse gerisin geriye dönüverir (mürted olur), dünyada da ahirette de hüsrana uğramış ve bunlardan ziyandan başka bir şey kazanamamıştır.

Mesud ve bahtiyar insanlar sabırları sayesinde en güzel maişeti elde etmişler, şükürleri sayesinde de en yüce makamlara yükselmişler, sabır ile şükrün kanatları arasında na'îm cennetlerine ulaşmışlardır. Bu, Allah'ın lutfudur, onu dilediğine verir. Allah büyük fazl ve ihsan sahibidir.

İbni Kayyim el-Cevziyye (Rahimehullâh)

[Sabredenler ve Şükredenler]

أركان الكفر أربعة - Küfrün dört rüknü

2011-12-24T20:40:00.000+01:00

بسم الله الرحمن الرحيم

قال ابن القيم رحمه الله

فصل أركان الكفر أربعة

الكبر

والحسد

والغضب

والشهوة

فالكبر يمنعه الانقياد

والحسد يمنعه قبول النصيحة وبذلها

والغضب يمنعه العدل

والشهوة تمنعه التفرغ للعبادة

فإذا انهدم ركن الكبر سهل عليه الانقياد، وإذا انهدم ركن الحسد سهل عليه قبول النصح وبذله ، وإذا انهدم ركن الغضب سهل عليه العدل والتواضع ، وإذا انهدم ركن الشهوة سهل عليه الصبر والعفاف والعبادة‏.‏ وزوال الجبال عن أماكنها أيسر من زوال هذه الأربعة عمن بلي بها، ولا سيما إذا صارت هيئات راسخة وملكات وصفات ثابتة، فإنه لا يستقيم له معها عمل ألبتة ولا تزكو نفسه مع قيامها بها‏.‏ وكلما اجتهد في العمل أفسدته عليه هذه الأربعة، وكل الآفات متولدة منها ‏.‏ وإذا استحكمت في القلب أرته الباطل في صورة الحق والحق في صورة الباطل، والمعروف في صورة المنكر والمنكر في صورة المعروف ، وقربت منه الدنيا وبعدت منه الآخرة، وإذا تأملت كفر الأمم رأيته ناشئا منها وعليها يقع العذاب ، وتكون خفته وشدته بحسب خفتها وشدتها فمن فتحها على نفسه فتح عليه أبواب الشرور كلها عاجلا وآجلا، ومن أغلقها على نفسه أغلق عنه أبواب الشرور، فإنها تمنع الانقياد والإخلاص والتوبة والإنابة وقبول الحق ونصيحة المسلمين والتواضع لله ولخلقة‏.‏

ومنشأ هذه الأربعة من جهله بنفسه، فإنه لو عرف ربه بصفات الكمال ونعوت الجلال، وعرف نفسه بالنقائص والآفات ، لم يتكبر ولم يغضب لها ولم يحسد أحدا على ما آتاه الله ‏.‏ فإن الحسد في الحقيقة نوع من معاداة الله، فإنه يكره نعمة الله على عبده وقد أحبها الله ، ويحب زوالها عنه والله يكره ذلك‏.‏ فهو مضاد لله في قضائه وقدره ومحبته وكراهته ، ولذلك كان إبليس عدوه حقيقة لأن ذنبه كان عن كبر وحسد، فقلع هاتين الصفتين بمعرفة الله وتوحيده والرضا به وعنه والإنابة إليه‏.‏ وقلع الغضب بمعرفة النفس وأنها لا تستحق أن يغضب لها وينتقم لها، فإن ذلك إيثار لها بالرضا والغضب على خالقها وفاطرها، وأعظم ما تدفع به هذه الآفة أن يعودها أن تغضب له سبحانه وترضى له، فكلما دخلها شيء من الغضب والرضا له خرج منه مقابلة من الغضب والرضا لها، وكذا بالعكس‏.‏

أما الشهوة فدواؤها صحة العلم والمعرفة بأن إعطاءها شهواتها أعظم أسباب حرمانها إياها ومنعها منها‏.‏ وحميتها أعظم أسباب اتصالها إليها، فكلما فتحت عليها باب الشهوات كنت ساعيا في حرمانها إياها وكلما أغلقت عنها ذلك الباب كنت ساعيا في إيصالها إليها على أكمل الوجوه‏.‏

فالغضب مثل السبع إذا أفلته صاحب بدأ بأكله، والشهوة مثل النار إذا أضرمها صاحبها بدأت بإحراقه والكبر بمنزلة منازعة الملك ملكه فإن لم يهلكك طردك عنه، والحسد بمنزلة معاداة من هو أقدر منك، والذي يغلب شهوته وغضبه يفرق ‏ الشيطان من ظله، ومن تغلبه شهوته وغضبه يفرق من خياله‏.‏

كتاب الفوائد للإمام شمس الدين أبي عبد الله بن قيم الجوزية

Rahmân ve Rahîm olan Allahın adıyla

Küfrün dört rüknü

1 - Kibir,

2 - Hased,

3 - Gazap,

4 - Şehvet.

- "Kibir", boyun eğmeyi engeller.

- "Hased" de nasihati kabul etmeyi ve nasihati gerçekleştirmeyi engeller.

- "Gazap" da adaleti engeller.

- "Şehvet" de ibadet yapmayı engeller.

Şayet:

- "Kibrin rüknü / direği" yıkılacak olursa, kulun boyun eğmesi kolaylaşır.

- "Hasedin direği" yıkılırsa, kulun nasihati kabul etmesi ve gerçekleştirmesi kolay olur.

- "Gazap direği" yıkılacak olursa, kula adalet ve tevazünün yerleşmesi kolaylaşır.

- "Şehvet direği" yıkılırsa, sabır, iffet ve ibadet o kul için kolaylaşır.

Şu var ki köklerinden sökülüp yok edilmesi, kendilerine duçar olduktan sonra bu dört hasletin yok olmasından daha kolaydır. Özellikle bu hasletler kökleşmiş, sabitleşmiş ve sıfatlaşmışlarsa...

Çünkü bu takdirde -bunları bulundurmasıyla- elbette ki ameli doğru dürüst olmaz. Bu amelleri yerine getirmesi bir yana, nefsi tezkiye de olmaz. Kendisi her bir amele giriştiği zaman bu dört haslet (Kibir, Hased, Gazap, Şehvet) o ameli ifsad ediverir.

Nitekim bütün afetler bunlardan türemiştir. Bunlar kalpte hakim duruma geçtiklerinde, bâtılı hak suretinde, hakkı da bâtıl suretinde, iyiyi kötü suretinde, kötüyü de iyi suretinde görür. Dünya ona yakınlaşır, âhiret ise uzaklaşır.

Ümmetlerin / önceki kavimlerin küfrünü düşündüğün zaman göreceksin ki, onların küfre girmeleri hep bu dört haslet (Kibir, Hased, Gazap, Şehvet) sebebiyle olmuştur. Azap da bunlarla olmuştur. Azabın hafifliği de şiddeti de hep bunların hafifliğine ve şiddetine göre olmuştur.

Dolayısıyla her kim bu hasletler için nefsine geçiş yolu açarsa, o takdirde er geç bütün şer kapılarını açmış demektir. Kim de bunları nefsine karşı kilitlemiş, geçiş yolu kapatmışsa, o takdirde bütün şer kapılarını da kapatmış demektir.

Kuşkusuz bu hasletler (Kibir, Hased, Gazap, Şehvet) Allah'a boyun eğmeyi, ihlâsı, tevbeyi, O'na yakın olmayı, hakkı kabul etmeyi, müslümanlara nasihat etmeyi, Allah için tevazu sahibi olmayı ve yaratmış olduklarına karşı mütevazı olmayı engellemektedir.

Bu dört hasletin (Kibir, Hased, Gazap, Şehvet) ortaya çıkması, kişinin cehaletinden kaynaklanır. Çünkü kul, Rabbini kemal ve yüce sıfatlarıyla bilmiş olsaydı, kendi nefsinin ne kadar eksik ve nakıs olduğunu, nefsinin afetlerle dolu olduğunu bilirdi. Böylece kibirli olmaz ve nefsi buğzetmezdi. Allah'ın kendilerine bahşettiği kimselere hased etmezdi. Çünkü hased; gerçekte Allah'a düşman olmaktan bir parçadır.

Nitekim bu kimse -Allah (celle celaluhu) nimetiyle sevindirdiği hâlde- o kula Allah'ın nimet vermesini istemez, o nimeti çekemez. Allah ise hasetçinin bu durumunu sevmez. Kuşkusuz hasetçi kimse, gerek Allah'ın kazası, kaderi, sevmesi ve gerekse istememesi konularında Allah'a karşı çıkmaktadır.

Zaten bundan dolayıdır ki, İblis (Allah'ın laneti üzerine olsun) gerçekten Allah'ın düşmanıdır. Çünkü onun günahı, kibir ve hasetten kaynaklanmıştır.

Şüphesiz bu iki hasletin (Kibir ve Hasedin) nefisten sökülüp atılması; ancak Allah'ı bilmek, O'nu birlemek, O'ndan razı olmak ve O'nun için razı olmak ve O'na yakın olmakla olur.

Gazabın nefisten sökülüp atılması ise; kişinin nefsini bilmesiyle olur. Nefsin gazaplanmayı hak etmediğini, intikam almaya hak sahibi olmadığını bilmekle olur.

Kuşkusuz haset; nefis için rızayı seçmek, yaratanına karşı da gazap etmek anlamını taşır. Bu afetin kendisini yönlendirdiği en büyük şey, afetlerin, Allah'a buğzetmek ve O'ndan razı olma hususlarında dönüp dolaşmasıdır. Afete her defasında gazaptan bir şey dahil oluyorsa, Allah'a olan rızası bu afetten çıkar.

Şehvetlere gelince; bunun ilacı ise, sağlıklı ilimdir. Şöyle ki, şehvetlerin gitmesi ve mahrum olunmanın en büyük sebebi hakkında sağlıklı bilgi ve marifeti elde etmek gerekir. Kuşkusuz şehvetleri ablukaya almak bu bilgilerle olur. Dolayısıyla sen her şehvet kapısını her defasında açtıkça (şehvetin zararlarını sana aktaracak) sağlıklı bilgiyi elde etmekten mahrum olmaya devam edersin. Bu kapıyı da her defasında kapattıkça, en eksiksiz biçimde sen bu sağlıklı bilgiyi ve sağlıklı marifeti elde edersin ve bu yolda devam edersin.

Gazaba gelince; gazap yırtıcı hayvan gibidir. Birisi onu kurtaracak olsa onu yemeye kalkışır.

Şehvet ise ateş gibidir. Kişi onu söndürmeye kalkıştığında, ateş onu yakmaya çalışır.

Kibir ise, kralın, kölesiyle tartışması gibidir. Kölesini öldürmese bile onu yanından kovar.

Haset ise, senden kadri yüksek bir kimseye karşı olman demektir.

Muhakkak ki, şehvetine karşı galip olan ve gazabını yenen kimseyi şeytan kendi gölgesinden ayırır.

Her kime de şehveti galip gelecek ve gazabı da kendisini yenecek olursa, o kimseyi de hayalinden ayırır (kendi gölgesinden onu eksik etmez).

Kitâbu'l Fevâid – İbnu'l Kayyim -rahimehullah-

التوحيد

Www.At-Tawhed.Blogspot.Com

Çocuğu Okula Göndermeyle İlgili Ahkâm

2011-12-20T15:33:00.001+01:00

Çocuğu Okula Göndermeyle İlgili Ahkâm

İçerisinde yaşadığımız küfrî toplumlarda, sistemlerde mümeyyiz olmayan çocuğu okula gönderen "Küfre Rıza Küfürdür" kaidesinden dolayı tekfir edilir.

"Küfre Rıza Küfürdür, Harama Rıza Haramdır" kaidesi kat'i ve açık bir delildir.

Küfür ahkâmının hakim olduğu, eğitim müfredatının bu günkü haliyle uygulandığı toplumlarda, çocuğu okula göndermenin genel hükmü küfürdür.

Mümeyyiz olmayan çocuğu okula göndermek küfürdür. Şahsa hüküm vereceğimiz zaman mutlaka babasına sormamız, durumunu araştırmamız gerekir. Niçin? Belki tedbir almıştır. Eğer geçerli tedbiri almışsa babası veya velisi tekfir edilmez. Burada mümeyyiz olmayan çocuk için alınan geçerli tedbir, Müslüman bir öğretmenin olması ve onun kontrolünde, onun takibinde olması veya anne-babadan birinin, çocuğun yanında sürekli bulunması gibi geçerli yahut da istisnaî durumlar olabilir ki bu da araştırılınca ortaya çıkar.

Yaşadığımız toplumun okulları şirk, küfür, fısk ve batıl inançlar, ideolojiler üzerine kurulmuş eğitim müesseseleridir. Özellikle daha aklî melekeleri gelişmemiş, kendi benliğini tanımamış körpe beyinleri; zayıf, kırılgan bir evrede olan çocukları toplayıp onlara küfür, şirk üzerine kurulu batıl ideolojilerini benimsetmek, aşılamak temeli, gayesi üzerine kurulmuştur bu okullar...

Daha "Lâ ilâhe illAllah Muhammed ur rasulullah"ı idrak etmeden, küfür ve ilhâd olan laikliği benimsetiyorlar.

Rabbi karşısında kulluğa durmadan, sahte ilâhları karşısında saygı duşunda bulunduruyorlar.

İlahî kelamı okuyup anlamadan, demokratik laisizm kurallarını anlatıp benimsetiyorlar.

Daha henüz Allah’ı Rabb olarak tanımamış beyinler “ulu önder, yüce kurtarıcı” yaftalarıyla sahte rabler ediniyorlar...

Allah ve Resulünün sevgisini kalplere yerleştirmeden, beşerî sahte kurtarıcıların sevgisi ve azameti aşılanıyor, yerleştiriliyor körpe beyinlere, tertemiz kalplere... Evet, tertemiz beyinlere, saf kalplere, bozulmamış fıtratlara; kendilerini yoktan var eden, nimetleriyle, rahmetiyle her şeyi kaplayan, kuşatan âlemlerin Rabbi olan Allah'ın sevgisinin yerine; vatan, millet, bayrak ve sahte kurtarıcının sevgisi nakşediliyor...

Hayatın gayesi olan iman ve cihad, hâşâ çağdışı, insanlık dışı olarak sunuluyor bu şirk ve küfür yuvalarında, istikbalin mirasçılarına...

Onun yerine, hortumcuların, faizci-bankerlerin, fuhuş çetelerinin, sömürgeci kartellerin, kandırılmış kitlelerin alın terini, emeğini sömüren, asrın Karunlarının, İslam’ın amansız düşmanı olan çağdaş Ebu Cehillerin uğrunda savaşmayı, onları savunmayı, onların emniyetini sağlamayı, onlar için ölmeyi süslü gösteriyor ve teşvik ediyorlar ve dahi vatanî bir vazife, kutsal bir vazife diyerek benimsetiyorlar, şirk ve küfür yuvaları olan okullarda...

Eğitim müfredatı diye hazırladıkları kitaplarda, özellikle; hayat bilgisi, sosyal bilgiler isimli ders kitaplarında, yirmi üniteden fazla ders ünitesinde hep sahte ilâhları, sahte kahramanları övüyor, yüceltiyor ve sevdiriyorlar... O'nun ne kadar lahuti, yüce (!) kudretli (!) ve kuvvet'lere sahip, olağanüstü, dünyada eşi benzerinin bulunmadığı (!) anlatılıyor, geleceğin mirasçısı çocuklara...

Yukarıda genel bir şekilde bahsettiğimiz okullara, mümeyyiz olmayan çocuğu göndermek küfürdür. Çünkü velinin ameliyle, küfre rızası vardır. Çocuk muhakkak ya korkudan, ya taklitten, ya gevşeklik, tembellik yahut da iradesizlikten şirk, küfür işleyecektir. Ayrıca bu gibi okullarda bir gün iki gün kalmıyor senelerce kalıyor çocuklar, onun için muhakkak küfre girecektir.

Şirk'in ve küfrün öğretildiği, benimsetildiği bu okulların durumunu bilen ebeveyn, ameliyle küfre rıza göstermiştir.

Okulun kendisi bizzat şirk ve küfür değildir. İçerisinde verilen eğitim, söylenen sözler, yapılan ameller, yazılan şirk ve küfür içerikli yazılar küfürdür, şirktir... Okulun kendisi bizzat şirk ve küfür olsaydı, okula giden, mümeyyiz - gayrı mümeyyiz ayrımı yapılmaksızın, şahısların durumunu araştırmaksızın, geçerli tedbirlerin alınıp alınmadığına bakılmaksızın, bilâ istisna küfür hükmü verilirdi.

Oysaki mümeyyiz olan çocuğunu, güzel bir şekilde eğiten, bu konuda gerekli tedbirleri alan, öğrendiklerini amele döken, aklî melekeleri gelişmiş, belli bir zihinsel olgunluğa erişmiş olan ve bunu da tevhidî bilgilerle bütünleştiren ve mümeyyizlik vasfını da ispatlayan çocuğun velisi elbette tekfir edilmez. Zira Ehli Sünnet'tin görüşü ve ölçüsü budur.

Temyiz çağına geldiği halde eğitilmemiş, yani mümeyyizliği ispatlanmamış, gerekli tedbirleri alınmamış çocuk, ister on yaşında, ister on bir yaşında, ister on iki, on üç yaşında olsun fark etmez, asla okula gönderilemez. Velisi, onun amellerinden sorumludur.

Velisi eğittiği halde, tedbirlerini aldığı halde çocuk korkaklığından, zayıflığından ya da gevşek ve umursamazlığından küfür sözü söyler ve işlerse, velisi bu durumu öğrenir öğrenmez onu okuldan almalıdır ve göndermemelidir.

Velisi çocuğa eğitimi verdi, lâkin eğitimi eksik oldu; tedbir aldığını söyledi, fakat araştırıldı ve görüldü ki, verdiği eğitim ve aldığı tedbirlerde eksiklik var, bunun suçu velinindir. Yani hata çocuğun kendisinde değil, velinin verdiği eksik eğitimden, aldığı eksik tedbirlerden kaynaklanmaktadır. Böyle bir durumda çocuk okuldan alınır ve eğitimi eksiksiz verilir, gereken tedbirler alınır, sonra test edilerek okula gönderilir. Eksiklik ve hata, veliden değil de, çocuktan kaynaklanıyorsa, çocuk bir daha okula gönderilmez. Çünkü eksiklik eğitimde, alınan tedbirlerde değil, zira bunlar hakkıyla yapılmışsa, çocuğun kendi yapısındadır. Ne kadar eğitim verilirse verilsin, bilinçlendirme yapılırsa yapılsın, çocuk hâlâ dikkat etmiyor, şirk ve küfür şeyleri işliyorsa, o çocuk okuldan alınır ve bir daha gönderilmez. Çünkü çocuk eğitim verildiği, tedbirler doğru bir şekilde alındığı halde kendisini şirkten ve küfürden koruyamamaktadır. Velisi böyle bir çocuğu okula göndermemelidir. Çocuğunun kendisini şirkten ve küfürden koruyamadığını bildiği halde gönderirse veli tekfir edilir.

Zamanımızda ve içerisinde yaşadığımız toplumun okulları konusunda verilen hükümler zanna, ihtimale, şek ve şüpheye göre verilen hükümler değil, ortada var olan, yaşanan hakikatlere göre verilen hükümlerdir. Günümüz okullarında verilen eğitim, İslâm’ın zıddı küfür ideolojisi ve laisizmleri bilinçaltına işlemeleri açıktır, gündüzün aydınlığı gibi ortadadır. İslâm’a yeni girenlerin ya da başka bir ülkeden, başka toplumlardan gelenlerin bu konularda bilgisizlikleri varsa, ehemmiyetle üzerinde durularak öğretilir. Bu coğrafyada yaşadığı halde, şirk'i ve küfrü tanıyan, bilen -zaten bilmese, uzak durmasa Müslümanlığı söz konusu olamaz- her veli, mümeyyiz olmadan çocuğunu okula gönderirse veyahut mümeyyiz olup da eğitimini ve gerekli tedbirini almadan çocuğunu okula gönderirse "Küfre Rıza Küfürdür" kaidesinden dolayı hükmü küfürdür. Çocuğunu göndermek veya göndermemek, velisinin elindedir ve açık bir "Fiili Rıza" vardır. Çocuğu küfür işleyeceği bir ortama bile bile göndermektedir. Zira veli, fiiliyle rızasını ortaya koymuştur, diliyle söylemese bile... Aynen şunun gibi; yüzme bilmeyen çocuğunu denize salması gibi veya suyu bol bir nehre bırakması gibi. Trafiği yoğun olan, arabaların sel gibi aktığı bir yola çocuğunu bırakması gibi… Motorlu Araç kullanmasını öğrenmemiş bir çocuğun, direksiyon başına oturtularak trafiğe bırakılması gibi. Bilmeyen veya kendinde olmayan çocuğun eline Kur'an-ı Kerimin verilmesi gibi… Çünkü yere mi atacak, pisliğe mi atacak veya ayağının altına mı alacak, zira çocuktur ne yapacağı bilinemez...

Buradaki verilen hüküm geneldir, istisnai duruma göre değildir. Buradaki hüküm yaygın olanadır, nadir olana göre değildir.

Yukarı da verdiğimiz misallerin istisnaları yok mudur? Elbette vardır. Denize bırakılan çocuk, şiddetli bir dalganın sürüklemesiyle sahile atılabilir veya Allah'ın yarattığı deniz canlılarından biri, onu karaya taşıyabilir veyahut o esnada, oradan geçen bir balıkçı teknesi, bir feribot çocuğu fark edip kurtarabilir. Bunların hepsi farazadır ve mümkündür de. Peki, aklıselim olanlar hep bu nadir olan şeylere göre mi karar verirler?

Araç sürmesini bilmeyen çocuk, direksiyon başına geçer geçmez araba istop edebilir veya yanlışlıkla ayağını frene basıp aracı durdurabilir veyahut hiç düşünmediğimiz bir ihtimalden dolayı kaza yapmayabilir. Bunların hepsi de mümkünâttan ve mukadderattandır. Lâkin aklıselim olan ve ölçüsü olanlar; genel geçer kaideleri, ölçüleri bırakıp nadir olan şeylere göre genel hüküm vermezler, zira hüküm geneledir. İstisnai haller ortaya çıkınca, o istisnai hal, durum incelenir ve ona göre hüküm verilir. Biz bu iki misali, mesele biraz daha iyi anlaşılsın diye detaylandırdık aklıselim, ölçü sahiplerine...

Okul konusunda verdiğimiz fetvaları iyice tetkik edenler görecektir ki, 1-Genele göre hüküm veriyoruz. 2-Hükmü şahsa indirgediğimizde, araştırmamızı yapıyor, istisnai haller, durumlar varsa onları göz önünde bulunduruyor ve ona göre hüküm veriyoruz. Genele verdiğimiz hükmü, şahısların durumlarını incelemeden, araştırmadan şahıslara vermiyoruz.

"Küfre Rıza Küfürdür" Kaidesinin istisnaları elbette vardır. Bunun istisnalarını, âlimler ortaya koyacaktır. Küfre rızanın esas yeri kalptir. Göstergesi, alâmetleri; bazı ameller ve tavırlardır. Allah ve Resulü ile alay edilen yerde oturan şahıs, zahiren küfre rıza göstermiştir. Lâkin o bir hafiye de olabilir ve orada görevi gereği bulanan şahsın küfre rızası yoktur. İslam’ın şiarlarıyla alay edip eğlenip gülen kimselerle gülen kimse, zahiren küfre rıza göstermiştir. Lâkin o kimse, alay ve eğlenceye alan şahısların yaptıklarından bir şey anlamadığı halde onlar güldü diye gülüyorsa burada küfre rıza yoktur.

Küfür toplumlarında, her yerde putların yaygın olduğu yerlerde, çarşıda, pazarda dolaşan, alış-veriş yapan kimse, zahiren putlara müdahale etmiyor, onları yıkmıyor; burada da zahiren küfre rızası varmış gibi bir durum ortaya çıksa da, o kimsenin küfre rızası yoktur. Fakat İslamî bir devlette ve toplumda böyle bir hal vaki olursa, küfre rızadan dolayı küfür olur. Elbette bu konuların ayrıntılarını âlimler izah ederler, açıklarlar.

Okul konusunda küfrün ve şirkin okutulduğu, öğretildiği, davranışlara yansıtıldığı ve hatta bir düşüncenin, bir ideoloji haline dönüştürüldüğü bir ortama çocuğunu gönderen velinin rızası neyedir? Kimedir? Veli kendi rızası ile göndermekte, ikrah hâli yaşanmamaktadır. Çocuğunu kaçırması, koruması, mahalle ve şehir değiştirmesi mümkün iken onları düşünmemesi, işinden, ticaretinden, rahatından, hoşlandığı meskeni ve memleketinden vazgeçmemekte, aslı esası olmayan, şer'i hiç bir geçerliliği olmayan bahanelere, aldatıcı, zayıf mazeretlere sarılmaktadır. Ama her şeyi bilen, her şeyi gören, Hakimi Mutlak olan Allah katında bu tür şeytani ve nefsi bahanelerin yeri yoktur.

Çocuktur diye iş yerinde para kasasını teslim etmeyenler, borçlarının ödenmesi çeki-senedi, nakit parayı eline verip çocuğuna güvenmeyenler, trafikte karşıdan karşıya geçerken arabanın önüne atlar diye elinden tutanlar ki -bu davranışların hepsi de makuldür- çocuğum kaçırılır veya başına olumsuz bir hal gelir diye çarşıya, pazara tek başına göndermeyenler, çocuklarını şirk ve küfrün çokça öğretildiği okullara gayet müsterih bir şekilde göndermekteler ve kendilerince birçok mazeret bulmaktalar... Hayatın birçok alanında güvenemedikleri çocuklarına, benim evlâdım, benim kızım küfür işlemez diyerek, gayet müsterih, ferah ve fahur bir şekilde umursamamakta ve önemsememekteler. Neymiş, velinin küfre rızası yokmuş (!) Bir de küfre rızam var deseydi bari... Her halde o zaman küfre girerdi (!), bu veli kendince, şeytanın aldatmasıyla, nefsinin fısıldadıklarıyla... İman eden bir muvahhid bilmez mi? Kalben, küfürden razı olmak, istisnasız her hâlükârda küfürdür. Kalbinden küfre razı olan ve küfür işlemeyi isteyen, amele dökmese bile kâfir olur.

Küfre rıza göstermek demek; küfür ameli işlemek demek değildir ( her zaman), küfrün kendisine veya küfür işlenmesine rıza göstermek demektir. Bu rıza kalben de olabilir, söz, tavır ve amelle de olabilir. Kesin küfür işleyeceği veya küfür sözü söyleyeceği, yazacağı bir okula veya ortama bilerek göndermek küfre rızadır. Çünkü veli, kendisi gönderiyor; zira bu gönderme fiili, küfre razı olduğunu ameliyle ortaya koymaktadır. Baba, çocuğunu küfür öğreten bir okula bile bile gönderdiği zaman, "ben küfür işlesin diye göndermiyorum" sözüne itibar edilmez. Zira bu söz yalandır. Çünkü küfür işlesin diye gönderiyorsa, çocuk küfür işlemeden de kâfir olur velisi... Küfür işlesin diye göndermiyorum diyen baba, okulda çocuğa öğretilecek küfre, şirke rıza gösterdiğinden dolayı küfre girmektedir. Çocuğunu okula gönderen babanın küfre rızam yoktur sözünü, ameli yalanlamıştır. Milletvekili olan kimse de, ben İslam'a hizmet etmek için meclise giriyorum demektedir. Niyeti küfür işlemek olmasa da, tâğut üzerine ettiği yeminle ve amelleriyle küfür işlemektedir. Kastı, niyeti kendisini kurtarmamaktadır. Yoksa hiç bir Müslüman baba, çocuğum küfür işlesin diye okula gönderiyorum demez. Bizler de, sen çocuğunu küfür işlesin diye gönderiyorsun veya küfür işlemesini kastediyorsun diye tekfir etmiyoruz. Evet, sen, küfür öğrensin diye göndermiyorsun (böyle bir söz söylemiyorsun), küfür işlemesini kastetmiyorsun (bu niyette olduğunu da zaten söylemiyorsun). Lâkin sen, küfrün yoğun olarak okutulduğu, öğretildiği ve amellerinin çokça yapıldığı yere çocuğunu göndermekle, amelinle çocuğun küfür işlemesine rıza gösterdin. İşte bundan dolayı tekfir ediyoruz. Buradaki illet, küfre rızadır. Küfrün öğretildiği, küfür, şirkle dolu eğitim-öğretim müfredatının uygulandığı ortamda mümeyyiz olmayan çocuk nasıl kendini küfürden, şirkten koruyacak veya nasıl korunacak, nasıl kurtarılacak? Bilakis korumaya, himayeye, yönlendirilmeye muhtaç olan bir çocuk, nasıl yüzlerce küfür öğreten bir okula gönderilir? Büyükleri taklit eden, papağan gibi kendisine öğretilenleri ve söylenenleri yapan bir çocuk küfürden nasıl korunacak?

Küfre rıza konusunu bitirmeden şunları ifade etmemiz gerekir. Elbette bu gün hiç bir Müslümanın, küfrün yaygın ve egemen olmasına asla rızası olamaz. Lâkin küfrün hâkim olduğu toplumlarda yaşamaktayız. Tâğutların hükmetmesini, şirk'in ve küfrün yaygınlığını değiştirmeye, küfrî ve şirkî unsurları yok etmeye, yıkmaya; kuru temenniler, kalbimizin istememesi kâfi gelmemekte... Şer'i gerekçeler hariç, kalplerimizde olanlar fiillerimize, yani amellerimize yansımadıkça, kalplerimiz, sözlerimiz, amellerimiz bir olmadıkça bizlere bir fayda sağlamayacak, bizler tevhid ehliyiz diye tekrarladığımız ifadelerimiz, kuru bir iddiadan öteye geçemeyecektir.

Allah(c.c) şöyle buyuruyor: "Ey iman edenler! Yakıtı insanlarla taşlar olan o ateşten, nefislerinizi ve ailelerinizi koruyunuz. Onun üzerinde (görevli) iri yarı, sert tabiatlı melekler vardır. Bunlar kendilerine verdiği emirlerde, Allah'a isyan etmezler. Kendilerine ne emredilirse onu yaparlar."(Tahrim: 6)

Allah (c.c) bu emriyle, insanın kendisini ve aile halkını ateşten korumayı emretmektedir. Ed-Dahhak dedi ki: “Emrin anlamı şudur: Kendinizi de ateşten koruyunuz, aile halkınız da kendilerini ateşten korusunlar.”

Ali b. Talha, İbni Abbas'tan (r.a) şöyle dediğini rivayet etmektedir: “Siz kendinizi koruyunuz, aile halkınıza da zikir ve dua etmelerini emrediniz ta ki Allah sizin vasıtanızla onları da korusun.”

Ali (r.a), Katade ve Mücahid şöyle demişlerdir: "Yaptığınız işlerle kendinizi koruyunuz, onlara yapacağınız tavsiyelerle de aile halkınızı koruyunuz."

İbni Arabî dedi ki: "Doğru olan da budur. Kendisine atfedilen ile atfolunanın ortak bir noktada birleşmelerini gerektiren atfın verdiği ince anlam ise, fiilin ihtiva ettiği manadadır."

O halde kişinin kendisini ıslah etmesi, aile halkını da tıpkı çobanın sürüsünü ıslah etmesi gibi ıslah etmesi gerekir. Sahih Hadis'te Peygamber (s.a.s) şöyle buyurmuştur: "Hepiniz çobansınız ve hepiniz sürüsünden sorumludur. İnsanların başında ki imam bir çobandır ve tebaasından sorumludur. Adam , aile halkı üzerinde bir çobandır ve onlardan sorumludur...."
(Buhari, Müslim)

El-Hasen bu ayeti kerime hakkında: " Onlara emreder ve onlara yasaklar koyar" sözleriyle bu emri ilâhi'nin anlamını ifade etmektedir.

Kimi Âlimler de şöyle demişlerdir: “Yüce Allah'ın "Nefislerinizi koruyunuz" emrinin kapsamına çocuklar da girmektedir. Çünkü çocuk, insanın bir parçasıdır. Tıpkı yüce Allah'ın: "Kendi evlerinizden.....yemek yemenizde size de bir sakıncası yoktur." (Nur:61) ayetin de olduğu gibi, diğer akrabaların bağımsız olarak anıldığı gibi, ayrıca bağımsız olarak zikredilmemişlerdir. Kişi çocuğuna, helâli ve haramı öğretir, masiyet olan işlerden uzak kalmasını sağlar ve buna benzer diğer hükümleri yerine getirir.”

Peygamber (s.a.s) şöyle buyurmuştur: "Çocuğun baba üzerindeki hakkı; ona güzel bir isim vermesi, yazı yazmayı öğretmesi ve ergenlik yaşına geldiğinde onu evlendirmesidir." (Beyhaki, Şuabul iman, Heysemi; Mecmuz-Zevaid)

Yine Rasulullah (s.a.s) şöyle buyurmuştur: "Hiç bir baba oğluna, güzel bir terbiyeden daha üstün bir bağışta bulunmamıştır." (Ahmed, Hâkim, Tirmizî)

Amr b. Şuayb babasından, onun da dedesinden rivayet ettiğine göre Peygamber (s.a.s) şöyle buyurmuştur: "Çocuklarınıza yedi yaşında namaz kılmalarını emrediniz. (Kılmazlarsa) on yaşında onları dövünüz ve yataklarını birbirinden ayırınız" (Ebu Davud, Hakim, Müsned, Darekutnî) – Kurtubî el-Cami'ul Ahkam'ul Kur'an-

Yukarıdaki açıklamalar, Kurtûbî’de geçmektedir.

"Ey iman edenler! Kendinizi ve ailenizi yakıtı insanlar ve taşlar olan ateşten koruyun. O ateşin başında iri gövdeli, sert yapılı, Allah'ın kendilerine emrettiklerine isyan etmeyen ve emrolunduklarını yapan melekler vardır."(Tahrim: 6)

Hz. Ali, bu ayet hakkında şu açıklamayı yapmıştır: Kendinizi ve ailenizi ateşten koruyun demek, kendinize ve ailenize hayrı öğretiniz demektir. (Hakim; Müstedrek)

Fahreddin er-Razi de şunları söylemiştir: Ayet; "Allah'ın yasakladığı şeylerden vazgeçmek suretiyle kendinizi koruyun" demektir.

Mukatil de: "Müslüman’ın, kendisini ve aile fertlerini eğitmesi, onlara iyiliği emretmesi ve kötülülükten alıkoyması" şeklinde tefsir etmiştir.

İbnül Kayyım şu açıklamayı yapmıştır: Bazı Alimler şöyle demişlerdir; "Şüphesiz Allah, kıyamet gününde babasından ötürü çocuğunu hesaba çekmeden önce, çocuğundan ötürü babasını hesaba çeker. Zira babanın oğlu üzerinde bir hakkı olduğu gibi, oğlun da babası üzerinde bir hakkı vardır."

Peygamber (s.a.s) şöyle buyuruyor: "Şüphesiz Allah, elinin altındakilerden sorumlu herkese görevini yapıp yapmadığını soracaktır. Hatta kişi, aile fertlerinden de sorumlu tutulacaktır." (Nesâî, İbni Hibban, Abdurrezzak; Musannefinde)

Müfessirlerin tefsirlerini, Hadisçilerin şerhlerini incelediğimizde, anne-babaların veya çocuğun eğitim -öğretim ve terbiyesinden sorumlu kimselerin, çocuklarına öğretecekleri ilk şeylerin şunlar olduğunun görmekteyiz: Her hayrın, her iyiliğin başı olan iman, İslâm, tevhid gelmektedir. İmansız, İslâmsız, tevhitsiz her bilgi, her öğretilen şey eksiktir, batıldır. Avrupa toplumlarında bunları görmekteyiz. Tabiî ilimleri mükemmel şekilde okutmalarına, öğretmelerine rağmen, yetişen nesiller şirkin, küfrün, ilhâdın, sapkınlığın bataklığında yüzmekteler. Alet ilimleri, teknik-fenni ilimler, tıp ilimleri alanlarınki gelişmeler ne kadar ileri ve yüksek seviyelerde olsalar da (istisnalar dışında), tabiî ilimlerdeki bu başarılar onları İslâmi açıdan bir kurtuluşa, bir huzura ve saadete götürmedi. Bilakis bu toplumlar inkıraza, toplusal yozlaşmaya, kokuşmuşluğa, çirkefliğe sürüklenmiş ve toplumsal iflâsın eşiğine gelmişlerdir. Tabiî bilgiler, ilmî buluşlar, keşifler, maddi kalkınmalar ve terakkiler; hepsi de İslâmi, İmani, tevhidî çizgide, Allah'ın temiz-pak şeriatı doğrultusunda olmalıdır ki, insanlığın huzurunu, mutluluğunu, saadetini temin etsin; insanlık, onur, haysiyet ve şeref kazanmış olsun.

Çocuklarını namaza ve islâmın şiarlarını yerine getirmeye mecbur tutan hatta zorlayan aileler, tevhidi öğretmez, çocuğunu her türlü olumlu, güzel davranışını boşa çıkarıcı şirk ve küfürden, batıl düşüncelerden sakındırmazlarsa, her türlü gayret ve çabaları boşa gidecek, Allah katındaki sorumluluklarından kurtulamayacak ve sonları hüsran olacaktır. Kendileri namazı emrederken, islâmın ve imanın şartlarını öğretirken, çocuklarının eğitimi için teslim ettikleri küfür ve şirk yuvaları, çocuklarına şirki ve küfrü emredecek, sevdirecek ve Allah'a isyan etmenin eğitimini vereceklerdir. Bu durum hiç şüphesiz İslâm'a göre en büyük çelişki, en büyük münkerdir.

Ey muvahhid! Bil ki sen evinde bir çobansın ve çocukların da senin güttüğündür. Öyleyse sakın bu görevi yerine getirmezlik yapma ve bu göreve riayet etmeyen, onu yerine getirmeyen bir kimse olarak Allah (c.c)'a kavuşma! Bu mesele ihmale gelmeyecek derecede ciddi, önemli ve tehlikeli bir meseledir. Bu konuda sakın gevşek davranma! Küçüklüklerinden itibaren çocuklarına tevhidi, Lâ ilâhe illallâh'ın gerçek manasını öğret! Onları şirk ve tağutun her çeşidinden, bunlara bağlı olanlardan uzak kalabilecekleri ve onlara düşman olabilecekleri bir şekilde yetiştir. Sen bu konuda sorumlusun ve ahrette bundan sorulacaksın. Sakın ihmal etme.

Ye'sak kullarının yayın organlarından ve çocukları terbiye metotlarından uzak tut! Çünkü onlar çocuklara, tâğutları sevdirmeye, ona dost olmaya, onun hükümlerine bağlı kalmaya, onu korumaya teşvik ederler ve bu zihniyetle onları yetiştirirler. Böyle tuzaklardan çocuklarını koru! Televizyon, radyo, gazete ve bunlar gibi her türlü bozgunculuğa sebep olan yayın organlarından da uzak tut. Çünkü bu yayın organları, nesli bozucu, tâğut ve hükümlerini yüceltici yayınlarla insanların zihinlerini bulandırırlar. Yine tağutun okullarına karşı çok dikkatli ol! Çünkü onların okulları adeta zehir saçmaktadır. Saçtığı bu küfür, şirk zehriyle nesilleri gerçek tevhidden uzaklaştırır, tâğutu ve kanunlarını yücelttirir, onlara bağlandırır, onlara saygı göstertir. Ordularını, askerlerini sevdirir, küfrün her çeşidini onlara işlettirir ve böylece çocukları ye'sak'ın kulu yapar.

الله المستعان

تفسير كلمة التوحيد - Tevhid Kelimesinin Tefsiri

2011-09-07T15:29:00.001+02:00

تفسير كلمة التوحيد

للشيخ محمد بن عبد الوهاب رحمه الله تعالى

بسم الله الرحمن الرحيم

سئل الشيخ محمد بن عبد الوهاب رحمه الله تعالى عن معنى لا إله إلا الله

فأجاب بقوله

اعلم رحمك الله تعالى أن هذه الكلمة هي الفارقة بين الكفر والإسلام، وهي كلمة التقوى، وهي العروة الوثقى، وهي التي جعلها إبراهيم عليه السلام كلمة باقية في عقبه لعلهم يرجعون.

وليس المراد قولها باللسان مع الجهل بمعناها، فإن المنافقين يقولونها وهم تحت الكفار في الدرك الأسفل من النار،

مع كونهم يصلون ويتصدقون.

ولكن المراد قولها مع معرفتها بالقلب، ومحبتها ومحبة أهلها، وبغض من خالفها ومعاداته، كما قال النبي صلى الله عليه وسلم: "من قال لا إله إلا الله مخلصا" أحمد (5/236). وفي رواية: "خالصا من قلبه" وفي رواية: "صادقا من قلبه" وفي حديث آخر: " "من قال لا إله إلا الله وكفر بما يعبد من دون الله" صحيح مسلم: كتاب الإيمان (23). إلى غير ذلك من الأحاديث الدالة على جهالة أكثر الناس بهذه الشهادة.

فاعلم أن هذه الكلمة نفي وإثبات: نفي الإلهية عما سوى الله سبحانه وتعالى من المرسلين حتى محمد صلى الله عليه وسلم، ومن الملائكة حتى جبريل فضلا عن غيرهما من الأنبياء
والصالحين، وإثباتها لله عز وجل .

إذا فهمت ذلك فتأمل الألوهية التي أثبتها الله تعالى لنفسه ونفاها عن محمد صلى الله عليه وسلم وجبريل وغيرهما أن يكون لهم منها مثقال حبة من خردل.

فاعلم أن هذه الألوهية هي التي تسميها العامة في زماننا السر والولاية.

والإله معناه الولي الذي فيه السر، وهو الذي يسمونه الفقير والشيخ، وتسميه العامة السيد؛ وأشباه هذا وذلك أنهم يظنون أن الله جعل لخواص الخلق عنده منْزلة يرضى أن يلتجئ الإنسان إليهم ويرجوهم ويستغيث بهم ويجعلهم واسطة بينه وبين الله.

فالذين يزعم أهل الشرك في زماننا أنهم وسائطهم الذين يسميهم الأولون الآلهة، والواسطة هو الإله، فقول الرجل "لا إله إلا الله" إبطال للوسائط.

وإذا أردت أن تعرف هذا معرفة تامة، فذلك بأمرين:

الأول:

أن تعرف أن الكفار الذين قاتلهم رسول الله صلى الله عليه وسلم وقتلهم وأباح أموالهم واستحل نساءهم كانوا مقرين لله سبحانه بتوحيد الربوبية، وهو أنه لا يخلق ولا يرزق ولا يحيي ولا يميت ولا يدبر الأمور إلا الله وحده.

كما قال تعالى:{قل من يرزقكم من السماءِ والأرضِ أمن يملك السمع والأبصار ومن يخرج الحيّ من الميت ويخرج الميت من الحيِّ ومن يدبرُ الأمر فسيقولون اللَّهُ}.

وهذه مسألة عظيمة جليلة مهمة، وهي أن تعرف أن الكفار الذين قاتلهم رسول الله صلى الله عليه وسلم شاهدون بهذا كله ومقرون به، ومع هذا لم يدخلهم ذلك في الإسلام، ولم يحرم دماءهم ولا أموالهم، وكانوا أيضا يتصدقون ويحجون ويعتمرون ويتعبدون ويتركون أشياء من المحرمات خوفا من الله .

الأمر الثاني:

هو الذي كفرهم وأحل دماءهم وأموالهم وهو أنهم لم يشهدوا لله بتوحيد الألوهية؛ وتوحيد الإلهية هو أن لا يدعى ولا يرجى إلا الله وحده لا شريك له، ولا يستغاث بغيره, ولا يذبح لغيره ولا ينذر لغيره ، لا لملك مقرب ولا نبي مرسل؛ فمن استغاث بغيره فقد كفر، ومن ذبح لغيره فقد كفر، ومن نذر لغيره فقد كفر، وأشباه ذلك.

وتمام هذا أن تعرف أن المشركين الذين قاتلهم رسول الله صلى الله عليه وسلم كانوا يدعون الصالحين - مثل الملائكة وعيسى وأمه وعزير وغيرهم من الأولياء - فكفروا بهذا، مع إقرارهم بأن الله سبحانه هو الخالق الرازق المدبر.

إذا عرفت هذا عرفت معنى " لا إله إلا الله "، وعرفت أن من نخا نبيا أو ملكا، أو ندبه أو استغاث به فقد خرج من الإسلام، وهذا هو الكفر الذي قاتلهم عليه رسول الله صلى الله عليه وسلم.

فإن قال قائل من المشركين: نحن نعرف أن الله هو الخالق الرازق المدبر، لكن هؤلاء الصالحون مقربون ونحن ندعوهم وننذر لهم وندخل عليهم ونستغيث بهم، ونريد بذلك الوجاهة والشفاعة، وإلا فنحن نفهم أن الله هو الخالق الرازق المدبر.

فقل: كلامك هذا مذهب أبي جهل وأمثاله، فإنهم يدعون عيسى وعزيرا والملائكة والأولياء يريدون ذلك، كما قال تعالى:{وَالَّذِينَ اتخذوا من دونه أولياء ما نعبدهم إلاّ ليقربونا إلى اللّه زلْفى} سورة الزمر آية:

وقال تعالى:{ويعبدون من دون اللّه ما لا يضرهم ولا ينفعهم ويقولون هؤلاء شفعاؤنا عند اللّه}سورة يونس آية: 18.

فإذا تأملت هذا تأملا جيدا، وعرفت أن الكفار يشهدون لله بتوحيد الربوبية - وهو تفرده بالخلق والرزق والتدبير - وهم ينخون عيسى والملائكة والأولياء، يقصدون أنهم يقربونهم إلى الله زلفى ويشفعون لهم عنده،

وعرفت أن من الكفار - خصوصا النصارى منهم - من يعبد الله الليل والنهار ويزهد في الدنيا ويتصدق بما دخل عليه منها معتزلا في صومعة عن الناس، وهو مع هذا كافر عدو لله مخلد في النار بسبب اعتقاده في عيسى أو غيره من الأولياء يدعوه أو يذبح له أو ينذر له، تبين لك كيف صفة الإسلام الذي دعا إليه نبيك محمد صلى الله عليه وسلم،
وتبين لك أن كثيرا من الناس عنه بمعزل، وتبين لك معنى قوله صلى الله عليه وسلم: "بدأ الإسلام غريبا، وسيعود غريبا كما بدأ

فالله الله يا إخواني!! تمسكوا بأصل دينكم، وأوله وآخره، وأسه ورأسه شهادة أن لا إله إلا الله، واعرفوا معناها وأحبوها، وأحبوا أهلها، واجعلوهم إخوانكم ولو كانوا بعيدين، واكفروا بالطواغيت وعادوهم وأبغضوهم وأبغضوا من أحبهم أو جادل عنهم أو لم يكفرهم أو قال: ما علي منهم، أو قال ما كلفني الله بهم، فقد كذب هذا على الله وافترى، فقد كلفه الله تعالى بهم، وافترض عليه الكفر بهم والبراءة منهم ولو كانوا إخوانهم وأولادهم، فالله الله يا إخواني تمسكوا بذلك لعلكم تلقون ربكم وأنتم لا تشركون به شيئا.

اللهم توفنا مسلمين وألحقنا بالصالحين.

ولنختم الكلام بآية ذكرها الله تعالى في كتابه تبين لك أن كفر المشركين من أهل زماننا أعظم من كفر الذين قاتلهم رسول الله صلى الله عليه وسلم.

قال الله تعالى:{وإذا مسكم الضر في البحر ضل من تدعونَ إلا إياه فلما نجاكم إلى البر أعرضتم وكان الأنسان كفوراً}سورة الإسراء آية: 67.

فقد ذكر الله عن الكفارأنهم إذا مسهم الضر تركوا السادة والمشايخ فلم يدعوا أحدا منهم ولم يستغيثوا به بل يخلصون لله وحده لا شريك له ويستغيثون به وحده، فإذا جاء الرخاء أشركوا.

وأنت ترى المشركين من أهل زماننا - ولعل بعضهم يدعي أنه من أهل العلم، وفيه زهد واجتهاد وعبادة - إذا مسه الضر قام يستغيث بغير الله، مثل معروف أو عبد القادر الجيلاني وأجل من هؤلاء مثل زيد بن الخطاب والزبير، وأجل من هؤلاء مثل رسول الله صلى الله عليه وسلم فالله المستعان.

وأعظم من ذلك وأطم أنهم يستغيثون بالطواغيت والكفرة والمردة مثل شمسان وإدريس ويقال له: "الأشقر" ويوسف وأمثالهم، والله سبحانه وتعالى أعلم.

والحمد لله أولا وآخرا

وصلى الله على خير خلقه محمد وآله وصحبه أجمعين، آمين.

{ كتاب مجموعة التوحيد }

Tevhid Kelimesinin Tefsiri

للشيخ محمد بن عبد الوهاب رحمه الله تعالى

Şeyhu'l-İslam Müceddid İmam Muhammed bin Abdi'l-Vehhab'a (rh.a) „la ilahe illallah'ın“ anlamı soruldu.
Şeyh rahimehullah şu sözlerle cevap verdi:

Küfür ile İslam arasında alamet-i farika

Yüce Allah sana rahmet etsin, bil ki; bu kelime, küfür ile İslam arasında alamet-i farikadır. O, takva kelimesidir ve urvetu'l-vuskadır. O, İbrahim'in, ardından geleceklere belki dönerler diye bıraktığı kelimedir.

Devamlı Kalacak Miras

“İbrahim, bu sözü, ardından gelecek olanlara devamlı kalacak bir miras olarak bıraktı ki, onlar doğru yola dönsünler.” (ez-Zuhruf 43/28)

Bu Kelime İle İstenilen Anlamını Bilmeksizin Sadece Dille Söylemek Değildir

Bu kelime ile istenilen; onu, anlamını bilmeksizin sadece dille söylemek değildir. Şüphesiz ki münafıklar da onu söylüyorlardı, buna rağmen onlar, kafirlerin de altında: “Cehennemin (dibinde), en aşşağı tabakasındadırlar.” (en-Nisa 4/145) Üstelik onlar, namaz kılıyor, oruç tutuyor ve tasaddukta bulunuyorlardı. Ancak istenilen; kalp ile bilip kavrayarak, ona ve ehline sevgi besleyerek ve ona muhalif olana buğzedip düşmanlık göstererek söylenmesidir.

Nitekim nebi (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştur: “Her kim ihlaslı olarak La ilahe illallah derse…” başka bir rivayette: “kalbinden ihlaslı olarak…” başka bir rivayette: “kalbinden sıdk ile...” diğer bir hadiste: “Her kim La ilahe illallah der ve Allah’tan başka ibadet edilenleri reddederse…” şeklindedir. Ve bunlardan başka çok sayıda hadis, insanların çoğunun bu şehadetin hakikatinden yana cehalet içinde olduklarına delalet etmektedir.

Nefiy ve İsbat

Bütün bunlardan sonra bil ki, bu kelime nefiy ve isbattır. Uluhiyyeti; rasullerden, hatta Muhammed (sallallahu aleyhi ve sellem)’den; meleklerden, hatta Cibril’den; peygamberler ve salihler bir yana, o ikisinden bile nefyetmek ve Allah için isbat etmektir. Bunu kavrayınca, Allah’ın kendi zatı hakkında isbat ettiği ve ondan, bir hardal tanesi ağırlığınca bir şeyin bile Muhammed’e, Cibril’e ve ikisi dışındaki velilere ve salihlere ait olmasını nefyettiği uluhiyyet üzerinde iyice düşün.

Uluhiyet

Ve bil ki, bu uluhiyyeti; zamanımızda çoğunluk, “Sır ve velayet” diye adlandırmaktadır. Buna göre İlah’ın anlamı da “Sır sahibi veli”dir. Ona Fakir ve Şeyh adını verirler. Umumun adlandırması ise “Seyyid” ve benzeri isimlerdir. Böylelikle Allah’ın, yaratılmışlardan özel seçilmiş kimselere kendi katında bir makam verdiğini ve insanın, onlara sığınmasından, onlara ümit bağlamasından, onlardan yardım istemesinden ve onları Allah ile kendi aralarında bir vasıta edinmelerinden razı olduğunu zannetmişlerdir. Zamanımızdaki şirk ehlinin haklarında batıl zanlar besledikleri vasıtalar, öncekilerin “ilahlar” diye isimlendirdikleri şeyin ta kendisidir. Vasıta ilahın ta kendisidir.

Aracıların Devreden Çıkarılması

O halde kişinin La ilahe illallah sözü, vasıtaların ibtal edilmesi içindir. Bu hususu tam bir marifet ile bilmek istersen; bu, şu iki şey ile mümkündür:

Rububiyetin Tek Başına Kabulu Yeterli Değildir

Birincisi, şunu bilmendir: Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in kendileriyle savaştığı, onları öldürüp mallarını mübah, kanlarını helal kıldığı ve kadınlarını esir aldığı kafirler, Allah hakkında tevhid-i rububiyyeti ikrar ediyorlardı. O da; Allah’tan başka yaratan, rızık veren, dirilten, öldüren ve işleri çekip çeviren olmadığını ikrar etmektir. Nitekim Yüce Allah şöyle buyurur: “(Ey Rasul!) De ki: Kimdir sizi gökten ve yerden rızıklandıran, o işitme ve görme melekelerinizi hükmü altında tutan kim! Ölüden diriyi diriden ölüyü kim çıkarıyor, kainatta bütün işleri kim çekip çeviriyor? Hemen: Allah, diyecekler. De ki: O halde (şirkten) korunup sakınmayacak mısınız?” (Yunus 10/31) Bu; yani Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in kendisiyle savaştığı kafirlerin bunların tümüne şehadette bulunduklarını ve ikrar ettiklerini; buna rağmen bununla İslam’a girmediklerini; ne kan ne de mal dokunulmazlığı kazanmadıklarını; üstelik onların sadaka verdiklerini, hacc ve umre yaptıklarını, ibadette bulunduklarını, Allah korkusu ile haramların bazılarını terk ettiklerini bilmen; oldukça büyük, alabildiğine değerli ve çok önemli bir meseledir.

Tekfirin Sebebi

İkinci bir şey daha var ki, onları tekfir ettiren, kanlarını ve mallarını helal kıldıran odur. Bu da, onların Allah hakkında uluhiyyet tevhidine şehadette bulunmamış olmalarıdır. Uluhiyyet tevhidi tek ve hiçbir ortağı olmaksızın yalnızca Allah’a yalvarıp yakarmak ve O’na ümit beslemektir. O'ndan başkasından yardım istenmez, O’ndan başkasına kurban kesilmez, O’ndan başkasına adak adanmaz. Ne mukarreb bir meleğe ne de mürsel bir nebiye! Her kim O’ndan başkasından yardım isterse kafir olur, her kim O’ndan başkasına kurban keserse kafir olur, her kim O’ndan başkasına adak adarsa kafir olur... ve bunlar gibi ibadetleri Allah'tan başkasına yaparsa kafir olur. Bu hususun tamama ermesi de şunu bilmen ile mümkündür:

Müşriklerin Şirki

Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in kendileriyle savaştığı müşrikler; melekler, İsa (as), annesi ve Uzeyr gibi salihlere ve evliyadan bunlardan başkalarına yalvarıp yakarıyorlardı ve işte Allah onları bu sebeple tekfir etti. Halbuki onlar, Allah’ın yaratan, rızık veren, işleri yöneten olduğunu ikrar ediyorlardı.

Şirk ve Küfürün Doğası

Bunu öğrendiğin zaman, La ilahe illallah’ın anlamını ve bir peygamberden veya melekten yardım isteyen veya istiğasede bulunan veya yalvarıp yakaran kimsenin İslam dininden çıktığını öğrenmiş olursun. İşte Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in hakkında savaştığı küfür budur!

Müşriklere Cevap

Bu müşriklerden biri: “Biz Allah’ın yaratıcı, rızık verici, bütün işleri düzenleyici olduğunu biliyoruz. Ancak onlar Allah’a yakın salih kimselerdir. Biz de onlara yalvarıyor, onlar için adak adıyor, onlara sığınıyor ve onlardan yardım istiyoruz. Bunu yaparak istediğimiz şey sadece itibar ve şefaattir. Yoksa bizler de Allah’ın yaratıcı, rızık verici, bütün işleri düzenleyici olduğunu anlıyoruz.” derse; de ki: “Senin bu söylediğin, Ebu Cehil ve benzerlerinin dinidir.” Çünkü onlar da İsa’ya, Uzeyr’e, meleklere ve evliyaya yalvarıp yakarıyor ve bunu istiyorlardı. Nitekim Yüce Allah şöyle buyurmaktadır: “O’nun yanı sıra bir takım velilere tutunanlar: ‘Biz bunlara sadece bizi Allah’ın yakınlığına erdirsinler diye tapınıyoruz’ derler.” (ez-Zümer 39/3) Yine şöyle buyurmaktadır: “Allah’ın yanı sıra kendilerine ne bir zarar ne de fayda veremeyecek kimselere tapınıyor ve diyorlar ki: Bunlar, Allah katında bizim şefaatçilerimizdir.” (Yunus 10/18) Bunları iyiden iyiye düşündüğün zaman, kafirlerin Allah hakkında tevhid-i rububiyyete şahitlikte bulunduklarını öğrenmiş olursun. Tevhid-i rububiyyet; O’nu, yaratmada, rızık vermede, yönetmede birlemektir. Onlar İsa’dan, meleklerden, velilerden yardım istiyor; onların kendilerini Allah’ın yakınlığına erdirmelerini, kendileri için O’nun katında şefaat etmelerini kasdediyorlardı. Yine öğrenmiş olursun ki; kafirlerden bazıları –özellikle Hıristiyanlardan bir kısmı- gece gündüz Allah’a ibadet ederler. Dünyaya karşı zahidlik yapar, ondan kendilerine ulaşan payı insanların duymasından kaçına kaçına tasadduk ederler. Bununla birlikte o kişi, İsa (as) veya velilerden ondan başkası hakkında beslediği i’tikad ve ona yalvarıp yakarması veya onun için kurban kesmesi veya onun için adak adaması sebebiyle kafirdir, Allah’ın düşmanıdır ve cehennemde ebedi kalıcıdır.

İki Ayrı Yol... İslam ve Küfür

Böylelikle senin için, peygamberin Muhammed (sallallahu aleyhi ve sellem)’in davet ettiği İslam’ın ne olduğu açık seçik ortaya çıktı. Yine, insanlardan pek çoğunun ondan ne denli uzak olduğu ve Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in şu sözünün anlamı senin için açık seçik ortaya çıktı: “İslam garib olarak başladı, başladığı gibi garibliğe tekrar geri dönecektir.”

Tevhid Kelimesinin Gerektirdikleri

Kardeşlerim! Dininizin aslına, onun evveli, ahiri, temeli ve başı olan La ilahe illallah şehadetine sıkı sıkıya sarılın. Anlamını öğrenin. Onu da ehlini de sevin ve onları, uzakta da olsalar kardeşler edinin. Tağutlara küfredin (reddedin). Düşmanlık gösterip buğzedin. Onları sevenlere veya onlar adına mücadele edenlere veya onları tekfir etmeyenlere veya “onlardan bana ne?” veya “Allah beni onlarla mükellef kılmadı” diyenlere buğzedin. Böyleleri Allah hakkında yalan söyleyip iftirada bulunmuştur. Aksine Allah onu, onlardan mükellef kılmış ve onun üzerine; onlara küfretmeyi, kardeşleri ve çocukları olsalar bile onlardan uzaklaşmayı farz kılmıştır. Ey kardeşlerim! Bunlara sımsıkı sarılın! Umulur ki böylelikle rabbinize, şirk koşmamış kimseler olarak kavuşursunuz.

Allah’ım, canımızı Müslüman olarak al ve bizi salihlere kat! (Amiin!)

Bugünkü Müşriklerin Şirkinin Boyutları ve Geçmiş Dönem Müşrikleri ile Kıyası

Sözü; Allah’ın, Kitabı’nda zikrettiği bir ayet ile noktalayacağız. Böylelikle senin için, zamanımız müşriklerinin küfrünün Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in kendileriyle savaştığı kimselerin küfründen daha büyük olduğu açık seçik ortaya çıkacaktır. Yüce Allah şöyle buyurur: “Size denizde bir sıkıntı dokununca O’ndan başka yalvarıp durduklarınız kaybolur. Biz sizi kurtarıp da karaya ulaştırınca yüz çevirirsiniz. İnsan gerçekten çok nankördür.” (İsra 17/67) Yüce Allah kafirlerin kendilerine bir zarar dokunduğunda sadatlarını ve şeyhlerini terk ettiklerini, onlardan hiçbirine yalvarıp yakarmadıklarını, onlardan yardım istemediklerini, ibadeti ortağı olmaksızın yalnızca Allah’a has kıldıklarını, sadece O’ndan yardım istediklerini, rahatlık zamanında da şirk koştuklarını anlatmaktadır. Günümüzdeki müşrikler ise senin de gördüğün gibi, içlerinden bazıları ilim ehlinden olduğu iddiasında bulunmasına; zühd, ictihad ve ibadet ehli olmasına rağmen, ona bir zarar dokununca kalkar, Allah’tan başkasından, mesela; Ma’ruf’tan veya Abdu’l-Kadir Geylani’den veya bunlardan daha üstün olan; Zeyd bin el-Hattab’dan ve Zübeyr’den ve bunlardan daha üstün olan Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’den yardım ister. Allah yardımcımız olsun! Bütün bunlardan daha büyüğü; onların, Şemsan ve İdris’e –ki ona el-Aşkar da denilir- Yusuf ve benzeri tağutlara, kafirlere ve haddi aşmış azgınlara yalvarıp yardım istemeleridir. Allah en iyi bilendir.

Sözün Sonu

Başta ve sonda övgü Allah’ın hakkıdır. Peygamberimiz Muhammed’e, ailesine ve bütün ashabına salat ve selam olsun. (Amiin!)

التوحيد

Www.At-Tawhed.Blogspot.Com

Kişinin İslamını Ortadan Kaldıran Şeyler - نواقض الإسلام العشرة

2011-09-05T12:44:00.002+02:00

نواقض الإسلام العشرة

للشيخ محمد بن عبد الوهاب رحمه الله تعالى

بسم الله الرحمن الرحيم

اعلم رحمك الله ان نواقض الاسلام عشرة نواقض

الأول : الشرك في عبادة الله تعالى , قال الله تعالى : إن الله لا يغفر أن يشرك به ويغفر ما دون ذلك لمن يشاء وقال تعالى :

إنه من يشرك بالله فقد حرم عليه الجنه ومأواه النار وما للظالمين من أنصار ومنه الذبح لغير الله كمن يذبح للجن أو للقبر

الثاني : من جعل بينه وبين الله وسائط يدعوهم ويسألهم الشفاعة ويتوكل عليهم كفر إجماعا

الثالث : من لم يكفر المشركين أو شك في كفرهم أو صحح مذهبهم كفر

الرابع : من اعتقد أن غير هدي النبي صلى الله عليه وسلم أكمل من هديه وأن حكم غيره أحسن من حكمه كالذي يفضل حكم الطواغيت على حكمه فهو كافر

الخامس : من أبغض شيئا مما جاء به الرسول صلى الله عليه وسلم , ولو عمل به كفر

السادس : من استهزأ بشي من دين الرسول صلى الله عليه وسلم أو ثوابه أو عقابه كفر , والدليل قوله تعالى :

قل أبالله وآياته ورسوله كنتم تستهزءون * لا تعتذروا قد كفرتم بعد إيمانكم

السابع : السحر ومنه الصرف والعطف , فمن فعله أو رضي به كفر , والدليل قوله تعالى :

وما يعلمان من أحد حتى يقولا إنما نحن فتنة فلا تكفر

الثامن : مظاهرة المشركين ومعاونتهم على المسلمين والدليل قوله تعالى :

ومن يتولهم منكم فأنه منهم إن الله لا يهدي القوم الظالمين

التاسع : من اعتقد أن بعض الناس يسعه الخروج عن شريعة محمد صلى الله عليه وسلم كما وسع الخضر الخروج عن شريعة موسى عليه السلام فهو كافر

العَاشِرُ: الإعراض عن دين الله، لا يتعلمـه ولا يعمـل به ؛ والدليل قوله تعالى :

ومن أظلم ممن ذٌكر بآيات ربه ثم أعرض عنها إنا من المجرمين منتقمون

ولا فرق في جميع هذه النواقض بين الهازل والجاد والخائف إلا المكره وكلها من أعظم ما يكون خطرا وأكثر ما يكون وقوعا فينبغي للمسلم أن يحذرها ويخاف منها على نفسه نعوذ بالله من موجبات غضبه وأليم عقابه , وصلى الله على خير خلقه محمد وعلى آله وصحبه وسلم

كتاب مجموعة التوحيد

KİŞİNİN İSLAMINI

ORTADAN KALDIRAN ŞEYLER

بسم الله الرحمن الرحيم

Bil ki! (Allah sana rahmet etsin.)
İslamı ortadan kaldıran on madde vardır.

1 -Allah'a ibadette ortak koşmak:

Allah (c.c) şöyle buyuruyor:

"Allah, kendisine şirk koşulmasını asla bağışlamaz. Bundan başkasını dilediği kimse için bağışlar." (Nisa: 4/48,116)

"Kim Allah'a ortak koşarsa, muhakkak ki Allah ona cenneti haram kılar. Varacağı yer cehennem ateşidir. Zalimler için yardımcı yoktur." (Maide: 5/72)

Allah'tan başkası adına, cinler ve kabirler adına kurban kesmek şirk olan amellerdendir.

2 -Allah ile kendisi arasına aracılar koymak, bunlara dua etmek, bunlardan şefaat istemek, bunlara dayanıp güvenmek. İşte bütün bunlar alimlerin icmaıyla küfür olan amellerdir. (Zümer: 39/3), (Yunus: 10 /18) ayetleri buna örnektir.

3 - Müşrikleri tekfir etmemek, onların kafir olduklarında şüphe etmek, veya onların doğru yolda olduklarına inanmak küfürdür.

4 - Rasulullah (s.a.v)'dan başkasının yolunun Rasulullah (s.a.v)'in getirdiği yoldan daha iyi olduğuna, ya da ondan başkasının hükmünün onun hükümlerinden daha iyi olduğuna inanmak, bunlara bağlanmak küfürdür. Örneğin tağutların koymuş oldukları hükümleri, Rasulullah'ın hükmünden daha değerli ve üstün tutmak gibi.

5 -Allah'ın Kitabı ve Rasulullah (s.a.v)'in sünnetinden herhangi bir şeyi sevmemek veya beğenmemek, bununla amel edilse bile küfürdür.

Allah (c.c) şöyle buyuruyor:

"Bunun sebebi Allah'ın indirdiğini beğenmemeleridir. Allah da onların amellerini boşa çıkarmıştır." (Muhammedi 47/9)

6 -Rasulullah (s.a.v)'in getirdiği dinle veya onun mükafat ve ceza olarak bildirdiği şeylerle alay etmek, bunlara karşı tavır almak. Allah (c.c) şöyle buyuruyor:

"De ki: "Allah'la, ayetleriyle ve Rasulü'yle mi alay ediyorsunuz? (Boşuna) Özür beyan etmeyin. Çünkü siz iman ettikten sonra tekrar kafir oldunuz." (Tevbe: 9/65-66)

7 - Sihir ya da büyü yapmak, göz değmemesi için mavi boncuk ve bunun gibi şeyler takmak. Kim böyle bir şeyi yapar ya da buna rıza gösterirse küfre girer.

Allah (c.c) şöyle buyuruyor:

"...Biz ancak imtihan (fitne) için gönderildik, sakın (sihir yaparak) küfre girmeyin, demeden hiç kimseye (sihir ilmini) öğretmezlerdi." (Bakara: 2/102)

8 - Müslümanları bırakıp, müşriklerin yanında yer almak, müslümanlar aleyhinde müşriklere yardım etmek, onlara destek

olmak. Allah (c.c) şöyle buyuruyor:

"İçinizden kim onları dost tutar (onların yanında yer alır, velayet yetkisini onlara verir)se, o da onlardandır. Şüphesiz Allah zalimler topluluğuna hidayet etmez." (Maide: 5/51)

9 - Kim: "Hızır (as), Musa (a.s)'ın şeriatıyla yükümlü değildi, gerektiğinde onun şeriatı dışında hareket etme serbestisine sahipti. Muhammedi (s.a.v)'in şeriatından da birtakım kimseler, ona uyup uymama konusunda serbesttirler, diledikleri takdirde Muhammed (s.a.v)'in şeriatına göre hareket etmeyebilirler" der ve buna inanırsa, kafir olur.

AIIah (c.c) şöyle buyuruyor:

"Kim İslam'dan başka bir din ararsa o ondan kabul edilmeyecektir." (Al-i imran: 3/85)

10 - Allah'ın dinine sırt çevirmek, onu öğrenmemek ve onunla amel etmemek. Allah (c.c) şöyle buyuruyor:

"Kendisine Rabbinin ayetleri hatırlatıldıktan sonra onlardan yüz çevirenden daha zalim kim olabilir? Muhakkak ki biz, günahkarlara, yaptıklarının karşılığı olan cezayı vereceğiz." (Secde: 32/22)

Bir kimse, ister şakayla, isterse korku ve endişeyle olsun, bu on maddeden herhangi birini işlerse kafir olur. Ancak kişi buna gerçekten zorlanmış ve hayati tehlikeyle karşı karşıya bırakılmış ise, yani ortada bir ikrah var ise, işte bu durumda (kalbi imanla dolu olmak şartıyla bunları yaparsa) küfre girmez.

Salat ve Selam, yaratılmışların en hayırlısına, onun al-i ve ashabı'nın üzerine olsun.

التوحيد

Www.At-Tawhed.Blogspot.Com

رسالة في معنى الطاغوت - Tâğut Kavramının Manası Hakkında Risale

2011-09-04T18:41:00.012+02:00

رسالة في معنى الطاغوت

للشيخ محمد بن عبد الوهاب رحمه الله تعالى

اعلم رحمك الله تعالى أن أول ما فرض الله على ابن آدم الكفر بالطاغوت والإيمان بالله ، والدليل قوله تعالى :

{ولقد بعثنا في كل أمة رسولاً أن اعبدوا الله واجتنبوا الطاغوت}

فأما صفة الكفر بالطاغوت أن تعتقد بطلان عبادة غير الله وتتركها وتبغضها وتكفرأهلها وتعاديهم .وأما معنى الإيمان بالله أن تعتقد أن الله هو الإله المعبود وحده دون سواه. و تخلص جميع أنواع العبادة كلها لله . وتنفيها عن كل معبود سواه . وتحب أهل الإخلاص وتواليهم . و تبغض أهل الشرك و تعاديهم . وهذه ملة إبراهيم التى سفه نفسه من رغب عنها . وهذه هي الأسوة التى أخبر الله بها في قوله تعالى :

{قد كانت لكم أسوة حسنة في إبراهيم والذين معه إذ قالوا لقومهم إنا برآء منكم ومما تعبدون من دون الله كفرنا بكم وبدا بيننا وبينكم العداوة والبغضاء أبداً حتى تؤمنوا بالله وحده}

والطاغوت عام في كل ما عبد من دون الله ورضي بالعبادة من معبود أو متبوع أو مطاع في غير طاعة الله ورسوله

فهو طاغوت . والطواغيت كثيرة ورؤوسهم خمسة .

الأول : الشيطان الداعي إلى عبادة غير الله والدليل قوله تعالى :

{ألم أعهد إليكم يا بنى آدم أن لا تعبدوا الشيطان إنه لكم عدو مبين}

الثانى : الحاكم الجائر المغير لأحكام الله ، والدليل قوله تعالى :

{ألم تر الذين يزعمون أنهم آمنوا بما أنزل إليك وما أنزل من قبلك يريدون أن يتحاكموا إلى الطاغوت وقد أمروا أن يكفروا به ويريد الشيطان أن يضلهم ضلالاً بعيداً}

الثالث : الذي يحكم بغير ما أنزل الله ، والدليل قوله تعالى :

{ومن لم يحكم بما أنزل الله فأولئك هم الكافرون}

الرابع : الذي يدعي علم الغيب من دون الله ، والدليل قوله تعالى :

{عالم الغيب فلا يظهر على غيبه أحداً إلا من ارتضى من رسول فإنه يسلك من بين يديه ومن خلفه رصداً}

وقال تعالى :

{وعنده مفاتح الغيب لا يعلمها إلا هو ويعلم ما في البر والبحر وما تسقط من ورقة إلا يعلمها ولا حبة في ظلمات الأرض ولا رطب ولا يابس إلا في كتاب مبين}

الخامس : الذي يعبد من دون الله وهو راضٍ بالعبادة ، والدليل قوله تعالى :

{ومن يقل منهم إني إله من دونه فذلك نجزيه جهنم كذلك نجزي الظالمين}

واعلم أن الإنسان ما يصير مؤمناً إلا بالكفر بالطاغوت ، والدليل قوله تعالى :

{فمن يكفر بالطاغوت ويؤمن بالله فقد استمسك بالعروة الوثقى لا انفصام لها والله سميع عليم}

الرشد دين محمد صلى الله عليه وسلم

والغي دين إبي جهل

والعروة الوثقى شهادة أن لا إله إلا الله

وهي متضمنة للنفي والإثبات تنفي جميع أنواع العبادة عن غير الله

وتثبت جميع أنواع العبادة كلها لله وحده لا شريك له .

{ كتاب مجموعة التوحيد }

TĀĞUT KAVRAMININ

MANASI HAKKINDA RİSALE

للشيخ محمد بن عبد الوهاب رحمه الله تعالى

Allahu Teala sana rahmet etsin! Bil ki Allah'ın ademoğluna yüklediği ilk görev tâğutu tekfir etmek ve Allah'a iman etmektir.

Bunun delili Allahu Teala'nın şu
sözüdür:

ولقد بعثنا في كل أمة رسولاً أن اعبدوا الله واجتنبوا الطاغوت

Andolsun, biz her ümmete: «Allah'a kulluk edin ve tağuttan kaçının» (diye tebliğ etmesi için) bir peygamber gönderdik. [Nahl 36]

Tâğut nasıl inkar edilir?

Allah'tan başkasına kulluk etmenin batıllığından şüphe duymamalısın, Allah’tan başka hiç kimseye tabi olmamalısın, başkasına kulluk yapmaktan uzak durmalısın ve Allah'tan başkasına tabi olan insanları tekfir edip onlara düşmanlık göstermelisin.

Allah'a iman etmek ne anlama gelir?

Allah'tan başka hiç kimsenin kulluk ve itaate layık olmadığından emin olmalısın; ibadetin her çeşidini sadece Allah'a yöneltmelisin; Allah'tan başkasına kulluk ve itaati reddetmelisin; Allah'tan başkasına kulluk etmeyen ihlas ehline karşı sevgi besleyip onları desteklemelisin, bunun yanında şirk ehline de buğz edip onlara düşmanlık göstermelisin.

İşte bu Millet-i İbrahim'dir (İbrahim (as)'ın dini). Ancak kendini bilmeyen bir sefih ondan yüz çevirir. Allah bizlere Ibrahim (as)'ı uyulması gereken güzel bir örnek olarak tanıtmıştır:

قد كانت لكم أسوة حسنة في إبراهيم والذين معه إذ قالوا لقومهم إنا برآء منكم ومما تعبدون من دون الله كفرنا بكم وبدا بيننا وبينكم العداوة والبغضاء أبداً حتى تؤمنوا بالله وحده

İbrahim ve onunla birlikte olanlarda sizin için güzel bir örnek vardır. Hani onlar kendi kavimlerine demişlerdi ki: «Biz, sizlerden ve Allah'ın dışında tapmakta olduklarınızdan gerçekten uzağız. Sizi (artık) tanımayıp inkâr ettik. Sizinle aramızda, siz Allah'a bir olarak iman edinceye kadar ebedi bir düşmanlık ve bir kin baş göstermiştir.» [Mumtehine 4]

Ve tâğut kelimesi kendi rızası dahilinde Allah'ın dışında kendisine ibadet ve kulluk edilen, kendisine tapınılan, Allah ve Rasul'ü (sallallahu aleyhi ve sellem)'e gösterilmesi gereken itaate aykırı olacak şekilde kendisine tabi olunan veya itaat edilen herşeyi içine alır.

Tâğut'un bir çok çeşidi vardır, fakat başları beş taneden oluşur:

Birincisi:
Allah'tan başkasına kulluk etmeye çağıran şeytan. Ve bunun delili Allahu Teala'nın şu
sözüdür:

ألم أعهد إليكم يا بنى آدم أن لا تعبدوا الشيطان إنه لكم عدو مبين

Ey Adem oğulları, ben size and vermedim mi ki: «Şeytana kulluk etmeyin, çünkü, o, sizin için
apaçık bir düşmandır» [Yâ Sin 60]

İkincisi:

Allah'ın kanunlarını değiştiren zalim yönetici. Ve bunun delili Allahu Teala'nın şu sözüdür:

ألم تر الذين يزعمون أنهم آمنوا بما أنزل إليك وما أنزل من قبلك يريدون أن يتحاكموا إلى الطاغوت وقد أمروا أن يكفروا به ويريد الشيطان أن يضلهم ضلالاً بعيداً

Sana indirilene ve senden önce indirilene îmân ettiklerini öne sürenleri görmedin mi? Bunlar, tağut'un önünde muhakeme olmayı istemektedirler; oysa onlar onu tekfir etmekle emrolunmuşlardır. Şeytan da onları bir daha dönemeyecekleri kadar uzak bir sapıklığa düşürmek ister. [Nisâ 60]

Üçüncüsü:

Allah'ın indirdiğinden başkasıyla hükmeden kişi. Ve bunun delili Allahu Teala'nın şu sözüdür:

ومن لم يحكم بما أنزل الله فأولئك هم الكافرون

Kim Allah'ın indirdiğiyle hükmetmezse, işte onlar kâfirlerin tâ kendileridir. [Mâide 44]

Dördüncüsü:

Allah'ın yanında kendisinin de gayb hakkında bilgi sahibi olduğunu iddia eden kişi. Ve bunun delili Allahu Teala'nın şu sözüdür:

عالم الغيب فلا يظهر على غيبه أحداً إلا من ارتضى من رسول فإنه يسلك من بين يديه ومن خلفه رصداً

O, gaybı bilendir. Hiç kimseye gaybını bildirmez. Ancak bildirmek istediği peygamberler müstesna. [Cinn 26-27]

Allahu Teala yine şöyle buyurur:

وعنده مفاتح الغيب لا يعلمها إلا هو ويعلم ما في البر والبحر وما تسقط من ورقة إلا يعلمها ولا حبة في ظلمات الأرض ولا رطب ولا يابس إلا في كتاب مبين

Gaybın anahtarları yalnızca O’nun katındadır. Onları ancak O bilir. Karada ve denizde olanı da bilir. Hiçbir yaprak düşmez ki onu bilmesin. Yerin karanlıklarında da hiçbir tane, hiçbir yaş, hiçbir kuru şey yoktur ki apaçık bir kitapta (Allah’ın bilgisi dâhilinde, Levh-i Mahfuz’da) olmasın. [En'âm 59]

Beşincisi:

Allah'ın yanında kendisine de ibadet edilen ve bu durumdan razı olan kişi. Ve bunun delili Allahu Teala'nın şu sözüdür:

ومن يقل منهم إني إله من دونه فذلك نجزيه جهنم كذلك نجزي الظالمين

İçlerinden her kim, “Allah’tan başka ben de şüphesiz bir ilâhım” derse, böylesini cehennemle cezalandırırız. İşte biz zalimleri böyle cezalandırırız. [Enbiyâ 29]

Ve bil ki,

insan tağut'a karşı küfrü gerçekleştirmediği sürece kesinlikle Allah'a iman etmiş sayılmaz.

Ve bunun delili Allahu Teala'nın şu sözüdür:

فمن يكفر بالطاغوت ويؤمن بالله فقد استمسك بالعروة الوثقى لا انفصام لها والله سميع عليم

“Artık kim tâğutu tekfir edip Allah'a îmân ederse, kopmak bilmeyen sapasağlam bir kulpa yapışmıştır. Allah işitendir, bilendir.” [Bakara 256]

'Doğruluk' (rüşd) Muhammed (sallallahu aleyhi ve sellem)'in hayat tarzı ve yoludur (dîn).

'Sapıklık' Ebu Cehil'in dînidir.

'Kopmak bilmeyen sağlam kulp' şehadet kelimesi Lâ ilâhe ill'Allah 'tır.

Yani Allah'tan başka hakkıyla kulluğa ve ibadete layık hiçbir ilah yoktur. Bu şehadet kelimesi kendi içinde bir red ve bir de kabul barındırır. Allah'tan başkasına yapılan kulluk ve ibadetin her türlüsünü reddeder, aynı zamanda kulluk ve ibadetin her türlüsünün -bütün ortaklardan beri olarak- yalnızca Allah'a yapılması gerektiğini kabul eder.

التوحيد

Www.At-Tawhed.Blogspot.Com

Cin 72/18 Ayetinden Çıkan Hükümler - مسائل مستنبطة من قوله تعالى:{وَأَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ فَلا تَدْعُو مَعَ اللَّهِ أَحَداً

2011-09-03T11:16:00.015+02:00

مسائل مستنبطة من قول الله تعالى

وأن المساجد لله فلا تدعوا مع الله أحداً

الجن18

بسم الله الرحمن الرحيم

قال الشيخ رحمه الله تعالى فيها عشر درجات

الأولى : تصديق القلب أن دعوة غير الله باطلة وقد خالف فيها من خالف

الثانية : أنها منكر يجب فيها البغض وقد خالف فيها من خالف

الثالثة : أنها من الكبائر والعظائم المستحقة للمقت والمفارقة وقد خالف فيها من خالف

الرابعة : أن هذا هو الشرك بالله الذي لا يغفره وقد خالف فيها من خالف

الخامسة : أن المسلم إذا اعتقده أو دان به كفر وقد خالف فيها من خالف

السادسة : أن المسلم الصادق إذا تكلم به هازلاً أو خائفاً أو طامعاً كفر بذلك لعلمه وأين ينزل القلب هذه الدرجة ويصدقه بها وقد خالف فيها من خالف

السابعة : أنك تعمل معه عملك مع الكفار من عداوة الأب والابن وغير ذلك وقد خالف فيها من خالف

الثامنة : أن هذا معنى لا إله إلا الله والإله هو المألوه والتأله عمل من الأعمال وكونه منفيا عن غير الله ترك من التروك

التاسعة : القتال على ذلك حتى لا تكون فتنة ويكون الدين كله لله

العاشرة : أن الداعي لغير الله لا تقبل منه الجزية كما تقبل من اليهود ولا تنكح نساؤهم كما تنكح نساء اليهود لأنه أغلظ كفرا وكل درجة من هذه الدرجات إذا عملت بها تخلف عنك بعض من كان معك والله أعلم

المصدر :مجموعة رسائل في التوحيد والإيمان، تأليف: محمد بن عبد الوهاب

CİN 72/18 AYETİNDEN ÇIKAN HÜKÜMLER

"Mescidler, şüphesiz Allah'ındır. O halde Allah ile birlikte kimseye dua (ibadet) etmeyin." (Cinn 72/18)

بسم الله الرحمن الرحيم

Şeyhu'l İslam Muhammed bin Abdu'l-Vehhab رحمه الله تعالى şöyle dedi:

10 Haal:

1- Kalbin Allah’tan başkasına dua etmenin batıl olduğunu tasdik etmesi (gerekir). Buna muhalefet eden muhalefet etmiştir.

2- Bu buğz edilmesi gereken bir münkerdir. Buna muhalefet eden muhalefet etmiştir.

3- Bu terkedilmeyi ve nefreti gerektiren büyük bir günahtır. Buna muhalefet eden muhalefet etmiştir.

4- Bu Allah'ın asla affetmeyeceği şirk kapsamındaki bir ameldir. Buna muhalefet eden muhalefet etmiştir.

5- Bir Müslüman buna itikad edip, bunu kendisine din edindiği zaman kafir olur. Buna muhalefet eden muhalefet etmiştir.

6- Sadık bir Müslüman kişi (kalbiyle benimsememesine rağmen) ister şaka yoluyla, ister korkarak yada başka bir sebeble bunu (Allah’tan başkasına dua etmenin meşru olduğunu) söylediği zaman ilmine rağmen kafir olur. Ya bunu bizzat kalben de benimseyenlerin durumu ne olacak? Buna muhalefet eden muhalefet etmiştir.

7- Bununla amel ettiğin zaman, -ister baban isterse oğlun olsun fark etmez- kafirlere de düşmanlıkla muamele etmeye başlarsın. Buna muhalefet eden muhalefet etmiştir.

8- Bu "la ilahe illallah"ın manasıdır. İlah, me'luh yani mabud (ibadet edilen) demektir. Teellüh (ilahlaştırma, ibadet etme) ise amellerden bir ameldir. Bunun Allah'tan başkasına yapılmasının reddedilmesi terklerden bir terktir. Buna muhalefet eden muhalefet etmiştir.

9- Fitne kalmayıp din yalnız Allah’ın oluncaya kadar bu esaslar üzerine savaşmak.. Buna muhalefet eden muhalefet etmiştir.

10- Allah’tan başkasına dua edenlerden Yahudiler’den kabul edildiği gibi cizye kabul edilmez. Ve Yahudiler’in kadınlarıyla nikahlanıldığı gibi bunların kadınlarıyla nikahlanılamaz. Çünkü bu (Yahudilik’ten) daha şiddetli bir küfürdür.

Sen bu aşamaları uyguladıkça seninle beraber bulunan (aile, eş, dost vb) kimseler sana muhalefet edeceklerdir. Allah en doğrusunu bilendir.

التوحيد

www.At-Tawhed.Blogspot.Com